Τὴν βιασύνη της γιὰ ἔναρξη διαπραγματεύσεων δείχνει ἡ Τουρκία, μὲ τὴν σύμπραξη καὶ τῶν ἐπιχωρίων τουρκολάγνων, ἐπειδὴ βλέπει, ὅτι ὁ χρόνος κυλάει εἰς βάρος της∙ ἡ καταδίκη της, ἔστω καὶ ἠπίας μορφῆς, ἀπ’ τὸ Εὐρωσυμβούλιο, εἶναι ἡ πρώτη σὲ μέλος τοῦ ΝΑΤΟ κι ἂν γίνει ὑποτροπή, δὲν τὴν σώζουν οἱ «φίλοι» της. Ἐπίσης στὸ ἐσωτερικό, οἱ ἀντιδράσεις τῶν Κεμαλιστῶν, γιὰ τὶς προεδρικὲς ἀναφορὲς στοὺς Νεότουρκους, εἶναι ὑπόγειες ἀκόμη, ἀλλὰ εὐρύτατες, κυρίως στὸ στράτευμα∙ οἱ στρατιωτικοὶ ἔχουν ἐκπαιδευθεῖ μὲ βασικὸ μαθημά τους τὴν ἀποκήρυξη τῶν Νεοτούρκων. Διεθνῶς, ἡ δυσαρέσκεια, γιὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Πέμπτης, εἶναι διάχυτη, μὲ κύριο ὑπεύθυνο τὸ Βερολίνο καὶ δευτερευόντως τὸ Παρίσι. Οἱ πολιτικοὶ κύκλοι πιστεύουν, ὅτι ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἁπάλυνε τοὺς ὅρους…