Κεμάλ, Ἀρμενία καὶ Ἰρὰν

Τὸ μέτωπο τοῦ Τούρκου προέδρου στὸν Καύκασο, μὲ τὴν ὑποστήριξή του στὸ Ἀζερμπαϊτζὰν καὶ τὴν διακήρυξη τῆς ἑνότητος τῶν τουρανικῶν λαῶν, περιπλέκει ἀκόμη περισσότερο τὰ προβλήματα τῆς περιοχῆς∙ ἡ διακήρυξη συνοδεύεται, μὲ ἀναφορὲς τοὺς Νεότουρκους, τοὺς μισητοὺς ἐχθροὺς τοῦ Κεμάλ, ἑπομένως καὶ στὴν ὀργὴ τῶν ὀπαδῶν του στὸ τουρκικὸ κράτος καὶ ἰδίως στὸν στρατό του∙ ἀπ’ τὴν ἄλλη, προκάλεσε τὴν ἐξαγρίωση τῆς Τεχεράνης, καθὼς οἱ μισοὶ Ἀζέροι ζοῦν ἐντὸς τοῦ Ἰράν. Ἡ Ἀρμενία γνωρίζει, ὅτι εἶναι ὁ πρῶτος στόχος τῆς ἑνώσεως, μὲ ἀπειλὴ ἐξανδραποδισμοῦ τοῦ λαοῦ της, ὅπως ἔχει γίνει κι ἀπ’ τοὺς Νεότουρκους, ἐνῶ ἡ Μόσχα παρακολουθεῖ πολὺ σκεπτική∙ οἱ προχθεσινὲς συγκρούσεις Ἀζέρων καὶ Ἀρμενίων δὲν εἶχαν συνέχεια, ἀλλὰ ἀπειλοῦν εὐθέως τὴν πρόσφατη συμφωνία εἰρηνεύσεως.