Τὸ ἀδιέξοδο πλέον τῶν εὐρωβρεταννικῶν διαβουλεύσεων, γιὰ τὸ Brexit, θεωρεῖται δεδομένο στοὺς πολιτικοὺς καὶ οἰκονομικοὺς παράγοντες∙ καμμία πλευρὰ δὲν εἶναι διατεθειμένη γιὰ οὐσιαστικὲς παραχωρήσεις, τὶς τελευταῖες δέκα μέρες, ὅταν ἐπὶ χρόνια πετροβολοῦσε ἡ μία τὴν ἄλλη, σὲ ἀνάλογο βαθμό. Ὁπωσδήποτε πολλὰ ἔχουν ἀλλάξει τοὺς τελευταίους μῆνες, κορονοϊός, τὸ πρῶτο, ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, σὲ βάθος στὴν γηραιὰ ἤπειρο, ἀπὸ ἐλάχιστα στὴν Ἀλβυῶνα, ἧττα τοῦ τραμπισμοῦ στὴν Ἀμερική, στὸν ὁποῖο εἶχε προσδεθεῖ πλήρως ὁ Μπόρις Τζόνσον, καὶ ἄρδην ἀλλαγὲς στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, ὅπου ἄλλοτε πρωταγωνιστοῦσε ἡ Ἀγγλία καὶ τώρα εἶναι ἄφαντη. Ἡ κυβέρνησή της, τὸ δείχνει, ὅτι δὲν ἀποδέχεται τὶς ἀλλαγὲς αὐτές, ὄχι δὲν τὶς ἀντιλαμβάνεται, ἀλλά, ἂν τὶς ἀναγνωρίσει, τότε, θεωρεῖ βέβαιο, ὅτι χάνει αὐτομάτως τὴν ἐξουσία…