Ἡ εἰσβολὴ στὸ Καπιτώλιο τῶν ὀπαδῶν τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ ἔχει ἀρκετὰ σημαντικὴ ἐπίδραση στὴν χώρα μας· μέρος τοῦ ἀτλαντόδουλου τύπου τὴν θεωρεῖ ὡς σταθμὸ στὶς διεθνεῖς σχέσεις κι ὡς ἀφετηρία τῆς ἀναδείξεως τῆς Εὐρώπης ὡς τοῦ σημαντικοῦ διεθνοῦς παράγοντος στὴν ἐκπροσώπηση τῆς Δύσεως. «Στερνή μου γνώση νὰ εἶχα πρῶτα»· κάτι εἶναι κι αὐτό, ἀλλὰ ἄλλη μερίδα του προσπαθεῖ, μὲ τὴν ἐπίκληση καὶ περιβοήτων ἐπιχωρίων φιλοσόφων, νὰ δείξει, ὅτι δὲν ἦταν κάτι σοβαρό, παρὰ ἔκφραση τῆς διαταραγμένης προσωπικότητος τοῦ προέδρου καὶ τῶν ὀπαδῶν του· μᾶς λένε, δηλαδή, ὅτι δὲν ὑπάρχουν βαθύτερα αἴτια τῆς πολιτικῆς ζωῆς τῆς Ἀμερικῆς. Δὲν πείθουν κανέναν, παρὰ μόνο προσφέρουν ἱκανοποίηση στὶς ἐσωτερικὲς τους ἀναστολές…