Ὁ ἀπόηχος τῆς προχθεσινῆς πρὸ ἡμερησίας διατάξεως συζητήσεως στὴν Βουλή, σὲ ἐπίπεδο ἀρχηγῶν, κατέδειξε τὴν ἀνάγκη ὁμοψυχίας καὶ ἀνατάσεως τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐθνικῶν, ὑγειονομικῶν καὶ οἰκονομικῶν προβλημάτων τῆς χώρας· ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἦταν σαφέστατος στὶς ὁμιλίες του καὶ στὶς προτάσεις του, ἐνῶ εἶναι ἐμφανέστατες οἱ ἐνδείξεις, ὅτι μᾶλλον βαδίζουμε γιὰ ἔλεγχο τῆς πανδημίας -ἂν καὶ ποτέ, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι κανεὶς ἀπόλυτος γιὰ θέματα ἐπιδημιῶν-, ἐκτόνωση τῶν ἐθνικῶν θεμάτων καὶ ἐλπίδος γιὰ τὰ οἰκονομικά. Ἡ αἴσθηση τῆς κοινῆς γνώμης μετράει, χωρὶς νὰ εἶναι τίποτε δεδομένο, ἐπειδὴ ὁ κίνδυνος δὲν ἔχει ἐκλείψει γιὰ κανένα πρόβλημα, ἀλλὰ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει καταδείξει τὴν σύνεση καὶ τὴν φρόνησή του, καθὼς δὲν παρουσιάσθηκε καμμία ἔνδειξη πανικοῦ, μὲ τὸ τρέξιμο στὰ πολυκαταστήματα, ὅπως τὰ βλέπουμε σὲ ἄλλους λαοὺς καὶ μάλιστα, χωρὶς ἐκρηκτικὰ ἐθνικὰ προβλήματα· ὁ Ναπολεοντίσκος ἔδειξε τὸ χειρότερο πρόσωπό του στὴν συζήτηση, μὲ ἐπιστροφὴ στὰ συνθήματα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ τοῦ 3% καὶ χωρὶς οὐδεμία λογικὴ συνοχή. Ὁπωσδήποτε, τὸ πρόβλημα εἶναι προσωπικό, ἀφοῦ, «τόσο κόβει τὸ μυαλό του καὶ τόσο κάνει», ἀλλὰ οἱ συνθῆκες ἀπαιτοῦν τὴν παρουσία σώφρονος καὶ οὐσιαστικῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, γιὰ τὴν ἀποδοτικὴ λειτουργία τοῦ δημοκρατικοῦ μας πολιτεύματος. Ἀλλὰ ἀρχηγός της δὲν ὑπάρχει!
Ἡ κυριαρχία τοῦ πρωθυπουργοῦ ἀποτελεῖ, τὸ μόνο παρήγορο στὴν δυσχερῆ μας συγκυρία, τὴν μοναδικὴ ἐγγύηση γιὰ ἀποτελεσματικὸ ἔλεγχο τῶν προβλημάτων· στὰ ἐθνικά, ἡ ἐπανάληψη τῶν διερευνητικῶν ἐπαφῶν μὲ τὴν Τουρκία, εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα, γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ὁμαλότητος στὸ Αἰγαῖο, ἀλλὰ οἱ προοπτικὲς γιὰ οὐσιαστικὸ διάλογο εἶναι μᾶλλον δυσοίωνες. Ἡ Ἄγκυρα προβάλλει τὶς διεκδικήσεις της, ἐνῶ γνωρίζει, ὅτι αὐτὲς δὲν γίνονται ἀποδεκτὲς οὔτε ἀπ’ τὴν Ἑλλάδα, οὔτε ἀπ’ τὴν Εὐρώπη· ἡ ἐντύπωση τῶν διπλωματικῶν κύκλων εἶναι ὅτι αὐτὸ γίνεται γιὰ ἐσωτερικοὺς λόγους, ἐπειδὴ ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν θεωρεῖ τὴν καλλιέργεια τοῦ ἀνθελληνικοῦ μένους, ὡς τελευταία ἐλπίδα του διατηρήσεως σὲ ἔξαρση τῶν ἰσλαμικῶν στοιχείων τῆς Τουρκίας. Ἀλλά, οἱ πιθανότητες διακοπῆς τῶν ἐπαφῶν μᾶλλον εἶναι λίγες· ἡ σημερινὴ ἐπίσκεψη τοῦ Χάικο Μάας σὲ αὐτὸ ἀποβλέπει, ἐνῶ καὶ ἡ ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἀπ’ τὸν Τζὸ Μπάιντεν δὲν ἐπιτρέπει ἐπίδειξη μεγαλομανίας ἀπ’ τὸν Τούρκο πρόεδρο. Ἔχει ἀλλάξει ἄρδην ἡ διεθνὴς συγκυρία, ἐνῶ οἱ ἔρευνες τοῦ Κογκρέσου, γιὰ τὰ πεπραγμένα τοῦ Ντόναλντ Τράμπ, ἴσως φθάνουν καὶ στὶς δοσοληψίες τῶν δύο γαμπρῶν τῶν φίλων καὶ «συναγωνιστῶν» προέδρων· οἱ ἀποτυχίες του σὲ Συρία, Λιβύη καὶ Καύκασο δὲν σκεπάζονται, ἴσως καὶ γιατὶ οἱ Τοῦρκοι δὲν παρακολουθοῦν, οὔτε ἐξ ἀντανακλάσεως, τὴν τουρκολάγνα καὶ τραμποκίνητη ἑλληνικὴ διαπλοκή…
Ἡ ἀνάδυση τῆς Εὐρώπης, ὡς αὐτονόμου διεθνοῦς παράγοντος, ἔχει τὰ πρῶτα δείγματά της στὴν περιοχή μας· ἡ προάσπιση τῶν εὐρωπαϊκῶν συνόρων, δηλαδὴ τῶν ἑλληνικῶν καὶ κυπριακῶν, δὲν εἶναι ἁπλὸ σχήμα λόγου, ἀλλὰ καὶ προϋπόθεση τῆς ὑπάρξεώς της. Μέχρι τὴν πρόσφατη κρίση στὴν Ἀμερική, ἴσως ἐθεωρεῖτο φραστικὴ διατύπωση τῶν Εὐρωπαίων -ὅπως καὶ ἑρμήνευαν τὶς ἀντίστοιχες δηλώσεις τους οἱ περισσότεροι ἀτλαντικῆς δουλοπρεπείας σχολιαστές, ἐπιχώριοι καὶ ξένοι-, ἀλλὰ τώρα ἀποτελεῖ τὴν ἀσπίδα τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, τῆς Εὐρωζώνης, στὴν διεθνῆ σκηνή· ἐὰν ὀλιγωρήσει τουλάχιστον στὴν προάσπιση τῶν δικῶν της διακηρυγμένων συμφερόντων, τότε δὲν ἔχει οὐδεμία ἐλπίδα ἀποδοχῆς τῆς διεθνοῦς παρουσίας της ἀπ’ τοὺς ὅποιους τρίτους. Οἱ λεπτοὶ καὶ ἀκριβεῖς χειρισμοὶ εἶναι τὸ ἐργαλεῖο τῶν Εὐρωπαίων καὶ τὸ ἐφαρμόζουν ἤδη· ἐπέκριναν ὅλοι οἱ ἡγέτες τὴν εἰσβολὴ στὸ Κογκρέσσο, ζητοῦν τὸν ἄμεσο ἔλεγχο τῶν κοινωνικῶν δικτύων, διότι δὲν δέχονται ὑπερεθνικὸ ἐπικυρίαρχο στὴν ὕπαρξή τους, ἐνῶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἄρχισε τὶς ἔρευνές της, γιὰ τὸν καταλογισμὸ τῶν εὐθυνῶν, ποὺ δὲν ἀργοῦν. Στὰ ὑπόλποια ὁ διάλογος μὲ Ρωσία, Κίνα συνεχίζεται ἐντατικός, ὅπως καὶ μὲ τὶς ἄλλες δυνάμεις κι οἱ ἐργασίες ἐπίσης κατασκευῆς τοῦ Nordstream2· ἡ Δύση, ὡς τρόπος ζωῆς καὶ δημοκρατίας, μὲ ἀναφορά της στὴν ἀρχαιοελληνική, θεωρεῖται ἡ μοναδικὴ ἐγγύηση, σὲ διάλογο πάντοτε μὲ ὅλους, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς συγκυρίας.