Ἡ ἑνιαία παρουσία τῆς Εὐρώπης στὴν διεθνῆ σκηνὴ κατοχυρώνεται σταδιακὰ κι ἀναγνωρίζεται ἀπ’ τοὺς ἄλλους· ἡ πανδημία τῆς ἐπέτρεψε τὴν διείσδυση τῆς συνοχῆς της στοὺς λαούς της, καθὼς ὅλες οἱ κυβερνήσεις ἀναγνώρισαν, ὅτι μεμονωμένες δὲν θὰ εἶχαν τὴν ἄνεση τῆς προμηθείας ἐμβολίων, ἔστω καὶ μὲ τὶς τρέχουσες περιπέτειές τους. Τὰ παγκόσμια προβλήματα, ὅμως, παραμένουν, ἐνῶ ὁ Τζὸ Μπάιντεν θεωρεῖται κατάλληλος συνομιλητὴς γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους· ὁ ἴδιος ἀναγνωρίζει, ὅτι ἡ ἀποκατάσταση τοῦ διεθνοῦς κύρους τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν εἶναι τὸ δυσκολώτερο πρόβλημά του καὶ ἡ εὐαίσθητη πλευρά του. Οἱ σχέσεις μὲ τὴν Εὐρώπη ἀποκτοῦν πλέον τὴν βαρύτητα τῆς ἰσοτιμίας, ὅπως φάνηκε κι ἀπ’ τὴν τηλεφωνικὴ συνομιλία του μὲ τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ἀλλὰ καθυστερεῖ μὲ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ· τὰ προβλήματα ἑστιάζονται στὸ βαθὺ ἀμερικανικὸ κράτος, τὸ ὁποῖο δὲν ἀναγνωρίζει τὴν σημερινὴ διεθνῆ πραγματικότητα. Αὐτὸ στήριξε οὐσιαστικὰ τὸν προηγούμενο πρόεδρο…