Οἱ πολιτικοί, καὶ περισσότερο οἱ ἀρχηγοὶ κομμάτων, ἔχουν ἐντελῶς διαφορετικὲς σχέσεις μὲ τὸν τύπο ἀπ’ τοὺς ἁπλοὺς πολῖτες· ὑφίστανται τὴν κριτική, τὴν εἰρωνεία καὶ τὴν διακωμώδησή τους, χωρὶς διαμαρτυρίες στὴν δημοκρατία, ὅπως τὸ ἔχουν ὑποστεῖ ὅλοι τους στὴν ἱστορία μας. Ὁ σχετικὸς νόμος, γιὰ τὴν προστασία ἀπὸ ἄδικες ἐπιθέσεις τοῦ τύπου, ἀφορᾶ τοὺς ἰδιῶτες, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν τὴν ἄνεση προσβάσεως στὸν τύπο· ἔτσι ἡ ἀγωγὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου, κατὰ δύο δημοσιογράφων γιὰ τὴν ἐνοικίαση βίλλας στὸ Σούνιο εἶναι τουλάχιστον ἀπαράδεκτη καὶ ὄζει ὁλοκληρωτικῆς νοοτροπίας. Μεταπολεμικὰ κανένας ἀρχηγὸς μεγάλου κόμματος δὲν τὸν ἐπικαλέσθηκε· ἡ ἀγωγή του δείχνει, ὅτι δὲν ἔχει οὔτε τὴν ἐλάχιστη δημοκρατικὴ εὐαισθησία κι ἀποστρέφεται τὴν ἐλεύθερη κριτική.