Ἡ τηλεφωνικὴ συνομιλία, Τζὸ Μπάιντεν καὶ Βλαδιμήρου Ποῦτιν, ἐκτιμήθηκε εὐνοϊκὰ στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους, ἔστω κι ἂν ὑπῆρξε, ὅπως εἶναι φυσικό, διαφορὰ σὲ πολλὰ θέματα· οἱ δύο μεγάλες πυρηνικὲς δυνάμεις ὑποχρεοῦνται σὲ συζήτηση μεταξύ τους, ἀκόμη κι ὅταν διαφωνοῦν, γιὰ τὴν ἀποφυγὴ ἀναποτρέπτων καταστάσεων στὸν κόσμο. Στὴν πράξη τηρήθηκε ἡ πρακτικὴ αὐτή, στὴν μεταπολεμικὴ περίοδο, ἐνῶ ἡ ἀποκατάστασή της θεωρεῖται ἄκρως ἀναγκαία γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς ἀνθρωπότητος εἰς τὸν κλεινὸν πλανήτην· οἱ διαφορὲς παραμένουν καὶ μάλιστα τεράστιες, ἀλλὰ δὲν δικαιολογεῖται καὶ ἡ διακοπὴ τῶν ἐπαφῶν τῶν ἡγετῶν τους. Ὁ πυρηνικὸς ἀφοπλισμὸς εἶναι ἄκρως ἀπαραίτητος, ὅταν μάλιστα ἄλλες πυρηνικὲς δυνάμεις, Ἰσραήλ, Ἰνδίες, Πακιστάν, Βόρειος Κορέα -ἐπειδὴ Γαλλία, Βρεταννία καὶ Κίνα, μᾶλλον συμμορφώνονται μὲ τὶς δύο- ἑτοιμάζονται γιὰ τολμηρὲς παρεμβάσεις…