Οἱ ἀπόψεις τῶν Πανεπιστημιακῶν, γιὰ τὸ νομοσχέδιο γιὰ τὴν Ἀνώτατη Ἐκπαίδευση, ποικίλουν, ἀναλόγως πρὸς τὴν κομματικὴ ταύτιση ἑκάστου καὶ τὶς προσωπικές του ἐπιδιώξεις· ἡ μεταπολιτευτικὴ ἀποθέωση τῶν φοιτητῶν, μὲ ἀφορμὴ τὸ ἔπος τοῦ Πολυτεχνείου, βρίσκεται στὴν ρίζα τῆς λογικῆς τους. Τὰ παιδιὰ τοῦ Πολυτεχνείου ἀντιστάθηκαν στὰ θωρακισμένα τῆς δικτατορίας καὶ προκάλεσαν τὴν ἐπίσπευση τοῦ τέλους της, ἀλλὰ ἕνα μέρος ἀπ’ αὐτά, ἐλάχιστο εἶναι ἀλήθεια, καλλιέργησαν τὸν μύθο τῆς καλῆς ἀριστερᾶς καὶ τῆς κακιᾶς δεξιᾶς, ἐνῶ τὰ ἴδια ἀνέρχονταν στὴν κομματικὴ κλίμακα τῶν ἀριστερῶν κομμάτων καὶ μετέτρεπαν, ὡς ὄργανα ἀτλαντοκινήτων κέντρων, τὸ Πανεπιστήμιο, σὲ ἄντρο παρανομίας καὶ σκοταδισμοῦ. Ἀλλά, οἱ περισσότεροι Πανεπιστημιακοὶ ἀνεδείχθησαν στὸ ἔργο τους. Αὐτοὶ χρειάζονται στήριξη…