Ἡ ἐμμονὴ τῆς ἀριστερᾶς, στὴν ὀργάνωση καὶ χθὲς ἐκπαιδευτικῶν συλλαλητηρίων, ὅμως σαφέστατα πιὸ σαρακκοφαγωμένα ἀπ’ τὰ προηγούμενα, δείχνει τὸ τραγικό της ἀδιέξοδο· γνωρίζει ἄριστα, ὅτι τὸ νομοσχέδιο θὰ ψηφισθεῖ καὶ θὰ ἐφαρμοσθεῖ στὶς λεπτομέρειες, ἐνῶ στὰ περισσότερα Πανεπιστήμια τὸ διδακτικὸ προσωπικὸ κάθε βαθμίδος ἑτοιμάζεται, ἔστω κι ἄν ἄλλα λένε κάποιοι πρυτάνεις. Ἐμφανῶς δύο λόγους ὑπηρετεῖ· πρῶτος, ἡ συγκράτηση τῶν κρατικοδιαίτων στὶς τάξεις της, διορισθέντων ἐπὶ σοσιαλισμοῦ καὶ τραμποκομμουνισμοῦ κι οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀνίκανοι καὶ νὰ ἀναπνεύσουν σὲ δημοκρατικὸ διάλογο· δεύτερος, οἱ ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις τους τὴν τεσσαρακονταετία, γιὰ διάλυση τῆς δημιουργικῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ὅπως μὲ τὸ μονοτονικό, τὸν χαρακτηρισμὸ τῆς ἀριστείας ὡς ρετσινιᾶς καὶ τὴν ἐξαχρείωση τῆς γλώσσης. Ἀλλά, οἱ Ἕλληνες ἀνακτοῦν τὴν ἐλευθερία τους…