Ἡ προπαγάνδα καλλιεργείας δουλικοῦ ἤθους στὸν ἑλληνικὸ λαό, μὲ τὴν ἐξαχρείωση τῆς γλώσσης μας, τῆς μίας καὶ ἑνιαίας ἐπὶ τρεῖς χιλιάδες χρόνια, προβάλλεται συστηματικὰ ἀπ’ τὴν ἀτλαντόδουλη διαπλοκή· ὄργανό της ὁ ἐθνικὸς γλωσσολόγος, ἀντικατάστατο τοῦ ἐθνικοῦ προμηθευτοῦ ἐπὶ σοσιαλισμοῦ καὶ τραμποκομμουνισμοῦ. Ἐπιδίδεται, μανιωδῶς στὸν εὐνουχισμὸ τοῦ ἁρμονικοῦ καὶ πλουσίου λόγου μας, περιορίζοντάς τον μόνο στὶς λέξεις, ὅπως ὁ Στρεψιάδης, «ἄνθρωπος ἀμαθὴς οὑτοσὶ καὶ βάρβαρος»· ἡ ἑλληνικὴ εἶναι, «λόγος, μέλος, ἁρμονία καὶ ῥυθμός», ὡς ἑνιαία σύνθεσις τοῦ ᾀδομένου καὶ μὴ ᾀδομένου λόγου. Μόνο οἱ φύσει δοῦλοι καὶ μερικοὶ Ἕλληνες, ὄχι ὅλοι, σὲ περιόδους δουλείας ξεχνοῦν, ἢ μᾶλλον ἐγκαταλείπουν, τὴν μουσικὴ ἁρμονία, ἀλλὰ τὴν ἀναζητοῦν κατὰ τὶς ἐξεγέρσεις τους, γιὰ ἀπελευθέρωσή τους. Φύσει ἐλεύθερος γίνεσαι μόνο μὲ ἁρμονικὸ λόγο…