Στὴν ψηλάφηση τῆς πολιτικῆς του βρίσκεται ἀκόμη ὁ Τζὸ Μπάιντεν, καθὼς καταργεῖ πολλὰ μέτρα τοῦ προκατόχου του, ἀλλὰ ὄχι καὶ τοὺς βασικοὺς ἄξονες τῆς ἐξωτερικῆς του πολιτικῆς· δείχνει, ὅτι πρόθεσή του εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ τῆς Εὐρώπης στὴν ἀμερικανικὴ ὑποταγὴ στὰ διεθνῆ θέματα τῆς μεταπολεμικῆς ἐποχῆς. Αὐτονόητα θεωροῦνται αὐτὰ ἐπισήμως, ὅπως ἀκολουθεῖται τακτικὴ διαλόγου καὶ ἀμοιβαίας προσεγγίσεώς τους, ἀλλὰ οἱ Εὐρωπαῖοι δὲν ἐμφανίζονται διατεθειμένοι νὰ τὴν ἀποδεχθοῦν· ἔχουν ἀλλάξει πολλὰ τὴν τελευταία τετραετία, καὶ μάλιστα μετὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς πανδημίας, πέραν τῶν ἐπιπτώσεων τῆς ψηφιακῆς ἐπαναστάσεως, καὶ τῆς εἰσβολῆς τῶν ἀτάκτων στὸ Κογκρέσσο. Ἡ διεθνὴς δυναμικὴ εἶναι ἄλλη πλέον καὶ τὸ κύρος τῆς Οὐάσιγκτον πολὺ τραυματισμένο, ὄχι μόνο ἀπ’ τὴν δεσποτικὴ συμπεριφορὰ τοῦ προηγουμένου προέδρου, ἀλλὰ καὶ ἀπ’ τὰ ὁλοκληρωτικῆς μορφῆς γεγονότα στὸ ἐσωτερικό της, ὅπως κι ἀπ’ τὴν ἀδυναμία της ἀντιμετωπίσεως τοῦ κορονοϊοῦ. Χρειάζεται ἀξιοπιστία ἡ ὑπερδύναμις.