Ἡ συστηματικὴ ὑπονόμευση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης διαχέεται πλέον στὴν διαπλοκή· μετὰ τὸν ἐθνικὸ γλωσσολόγο καὶ τοὺς ἱεροφιλοσόφους, παρουσιάζονται καὶ ἀγαστοὶ συνεργάτες τῆς στρατευμένης κουλτούρας τοῦ ἀτλαντοκομμουνισμοῦ. Ἑστιάζουν τὴν πολεμική τους, μὲ τὴν προβολὴ διατηρήσεως τῆς γνησιότητος τῆς ἑλληνικῆς λέξεως, ἢ καὶ τῆς ἀμφισβητήσεώς της, ἀπὸ μερικοὺς ἀπ’ αὐτούς, μὲ τὶς σανσκριτικὲς ρίζες της, ἀλλὰ παρασιωποῦν τὰ βασικὰ χαρακτηριστικὰ ἑκάστης γλώσσης, ὅπως εἶναι ἡ δομή της καὶ ἡ μουσικὴ ἁρμονία ποὺ ἀποπνέει τὸ ἦθος της· δὲν εἶναι κατάλληλη ἡ στιγμὴ γιὰ τὴν ἀνάλυση αὐτοῦ τοῦ χαρακτηριστικοῦ σὲ ἕνα σχόλιο, ἂν καὶ πολλὰ μπορεῖ νὰ βρεῖ ὁ ἐνδιαφερόμενος στὶς «ἀναλύσεις» «Τοῦ Ἐμμελοῦς». Ἡ λέξη μόνη της δὲν λέει πολλὰ πράγματα, καθὼς καὶ ὁ Πλάτων, εἰς τὴν «Πολιτείαν» του, ἀναγνωρίζει, ὅτι, λόγος, μέλος, ἁρμονία καὶ ῥυθμός, εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ στὴν ἔκφραση τῆς καθημερινότητος ἑκάστου· ὅποιος ἔχει ἁρμονικὸ λόγο, μέλος, καὶ ἁρμονία, ἔχει ἦθος ἐλευθέρου πολίτου καὶ ὁ ἀνάλογος ῥυθμὸς τοῦ προσδίδει τὸ ὡραῖο ὕφος στὴν πρακτική του· ἄλλωστε, προσθέτει, στὸ ἕνατο βιβλίο, ὅτι, «ἐλευθερίας καὶ φιλίας ἀληθοῦς τυραννικὴ φύσις ἀεὶ ἄγευστος», δηλαδή, ἡ τυραννικὴ φύσις δὲν ἔχει οὔτε γεύση ἐλευθερίας καὶ φιλίας, καὶ ἔρωτος, ἐννοεῖ. Ὅταν, λοιπόν, ἀποκοπεῖ ἡ λεξις, ἀπ’ τὴν σύνθεση τοῦ λόγου, τοῦ μέλους, τῆς ἁρμονίας καὶ τοῦ ῥυθμοῦ, τότε ὁδηγεῖται ὁ ἄνθρωπος στὴν τυραννικὴ φύση, ὅπως ἀποδεικνύουν, ὅτι εἶναι οἱ φύσει ἀριστεροί· ἡ ἀναδρομὴ στὶς ἀπόψεις τῶν σοφῶν τῆς ἑλληνικῆς ἀριστερᾶς, ποὺ πράγματι ὑπῆρξαν πολλοὶ καὶ μὲ ἐξαιρετικοὺς ἀγῶνες, τὸ καταγράφει. Στὴν γλῶσσα ἀποδέχθηκαν τὶς εὐρωπαϊκὲς γλωσσολογικὲς θεωρίες· τὸ ἀν αὐτὲς δὲν ταίριαζαν μὲ τὶς ἀπόψεις τῶν Ἑλλήνων γραμματικῶν, ἀπ’ τὸν Ὅμηρο μέχρι τὶς μέρες μας, τότε κακὸ τοῦ κεφαλιοῦ τους τῶν τελευταίων· ἔκοβαν κι ἔραβαν τὶς ἀναφορὲς τῶν Ἑλλήνων, γιὰ νὰ ταιριάζουν στὶς εὐρωπαϊκὲς ἐπιστημονικὲς ἀλήθειες! Ἔτσι, ἔκαναν καὶ μὲ τὶς ἀπόψεις τῶν Ἑλλήνων φιλοσόφων· ἂν αὐτὲς δὲν ταίριαζαν μὲ τὶς μαρξιστικὲς θεωρίες, τὶς ἄφηναν στὴν ἄκρη, ὡς ἀχρείαστες… Ἀλλά, παρερμηνεύουν ἀκόμη καὶ τὸν Διονύσιο Σολωμό· ὁ ἐθνικὸς ποιητὴς εἶπε, «μήγαρις ἔχω ἄλλο στὸν νοῦ μου παρέξ ἐλευθερία καὶ γλῶσσα»· ἀλλά, τὴν γλῶσσα τοῦ λαοῦ, ὅπως ὑπογραμμίζει, «ἐγὼ ἔλαβα δούλους ξένους, ἕναν ἀπ’ τὴ Μάνη, καὶ τὸν ἐκαταλάβαινα ἐξαίρετα» καὶ προσθέτει ἀπὸ Γαστούνη, Ὄλυμπο, Χίο, Φιλιππούπολη, Μεσολόγγι, Κωνσταντινούπολι, «καὶ τοὺς ἐκαταλάβαινα τόσο, ὅπου σχεδὸν ἔλεγα πὼς εἶναι ἀπ’ τὸν τόπο μου». Τὸ ἐνισχύει μάλιστα αὐτό, μὲ τὴν ἀναφορά του στὴν ἄποψη τοῦ Ἀλκιβιάδου, ἀπ’ τὸν ὁμώνυμο διάλογο, ὅτι, «καὶ τὸ ἑλληνίζειν παρὰ τούτων ἔγωγε ἔμαθον», παρὰ τῶν πολλῶν, τοῦ κόσμου τῆς γειτονιᾶς τῶν συνοικιῶν καὶ τῶν χωριῶν κι ὄχι τῶν παρεπιδημούντων τῆς Φραγκίας, τοῦ Κολωνακίου καὶ τῶν βορείων προαστείων. Οἱ ἀναφορές του μάλιστα ἀνάγονται καὶ στὸν Ὅμηρο, μὲ τὴν διατήρηση τῆς συνηθείας, ἡ Ἑλληνίδα μητέρα νὰ δείχνει τὸ βυζί της στὸ παιδί της, ὅπως ἡ Ἑκάβη στὸν Ἕκτωρα, «καὶ νὰ ξαναθυμάει τοῦ παιδιοῦ της τὸ γάλα ποὺ τοῦ ἔδωσε», ὅπως καί, «γέρος στὴν δυστυχία του χτυπάει τὸ μέτωπό του μὲ τὰ δυό του χέρια καὶ τὰ σηκώνει στὸν οὐρανό». Οἱ δημοτικιστές, ὄχι μόνο δὲν ἀναφέρθηκαν σὲ αὐτά, παρὰ ἐπιμένουν στὴν παρερμηνεία τοῦ ἐθνικοῦ ποιητοῦ καὶ ἰσχυρίζονται, ὅτι εἶναι δημοτικὴ ἡ τεχνικὴ γλῶσσα τῶν παρισινῶν καὶ ἀμερικανικῶν ἐργαστηρίων ἀφελληνισμοῦ· ἔτσι ἐπιμένουν στὰ «εὐτυχᾶ» καὶ «δυστυχᾶ» καὶ στὴν ἀντικατάσταση τοῦ χρονικοῦ ἐπιρρήματος «ἀμέσως», μὲ τὸ τροπικὸ «ἄμεσα», ἂν καὶ δὲν ἀπαντοῦν στὰ παιδιά τους, ὅταν φωνάζουν, «τὸ γάλα μου», «ἄμεσα παιδί μου», παρὰ «ἀμέσως παιδί μου». Δὲν ἀπάντησαν ποτὲ στὶς ἐπίμονες ἐρωτήσεις πολλῶν, ὅπως στὴν ἔρευνα τῆς «Καθημερινῆς» τὸ 1983, «Τί ἑλληνικὰ μιλᾶμε;» οὔτε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου στὶς προσωπικὲς πρὸς αὐτὸν ἐρωτήσεις· ἀντιθέτως δέχθηκαν τὶς ἐκ Νέας Ὑόρκης ὁδηγίες, ὅπως ὁμολόγησε ὁ Λευτέρης Βερυβάκης, τότε ὑπουργὸς Παιδείας, τοῦ Διονυσίου Σταυριανοῦ, καὶ ὁ Κωνσταντῖνος Δημαρᾶς, ὡς προσφόρου μέσου γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ λατινικοῦ ἀλφαβήτου…