Ἡ διεθνὴς παρουσία τοῦ αὐτονόμου ρόλου τῆς Εὐρώπης γίνεται πλέον ἀποδεκτὴ καθημερινὰ σὲ εὐρύτερο κύκλο· ἡ ἐπίσημη ἔκκληση καὶ οἱ ὑπόγειες ἀμερικανικὲς πιέσεις, πρὸς Βερολίνο, Παρίσι καὶ Βρυξέλλες κυρίως, γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν παραδοσιακὴ ἀτλαντικὴ οἰκογένεια, μετὰ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἀπ’ τὸν Τζὸ Μπάιντεν, δὲν ἔχει ἀπήχηση. Οἱ ἀρνήσεις τους, γιὰ κλιμάκωση τῶν πιέσεων πρὸς τὴν Ρωσία, ματαίωση τῆς εὐρωσινικῆς ἐμπορικῆς συμφωνίας, ἐνισχύσεως τοῦ ΝΑΤΟ καὶ συμπαρατάξεως στὰ διεθνῆ οἰκονομικὰ προβλήματα, θεωροῦνται οἱ πρῶτες ἐνδείξεις θεμελιώσεως ἄλλων σχέσεων μεταξὺ τῶν δύο ἀκτῶν τοῦ Ἀτλαντικοῦ. Τὰ μηνύματα ἔχουν σταλεῖ καὶ πρὸς ἀπάντησή τους ἐπιστρατεύθηκε ἡ ἀτλαντικὴ προπαγάνδα, μὲ κύριο θέμα τὴν ἀποτυχημένη ἐπίσκεψη τοῦ Ζόζεφ Μπορὲλ στὴν Μόσχα· ὁ Ἐπίτροπος Διεθνῶν Σχέσεων δὲν ἀπέδειξε τὶς ἱκανότητές του στὰ δύσκολα προβλήματα, ἢ μᾶλλον στὶς ἀνάγκες τοῦ αὐτονόμου εὐρωπαϊκοῦ ρόλου, ὅπως ἔκανε ἀπέναντι στὴν Τουρκία…