Ἡ Τουρκία γνωρίζει πλέον πολὺ καλὰ ὅτι εἶναι μετέωρη στὶς ριζικὲς καὶ ραγδαῖες διεθνεῖς ἀνακατατάξεις, καθὼς ἔχει χάσει τὸ κύριο στήριγμά της, τὸν Ντόναλντ Τράμπ· ὅσο κι ἂν ὁ Τζὸ Μπάιντεν δὲν ἐξαγγέλλει ἄλλη ἐξωτερικὴ πολιτικὴ παγκοσμίως, στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο οἱ ἀλλαγὲς προβλέπονται βαθύτατες, ἐνῶ καὶ ἡ Μόσχα δείχνει, ὅτι, ὅσο δὲν τηρεῖ τὶς ἀποστάσεις ἀπ’ τὴν Δύση, γιὰ ἀποδυνάμωση τῆς ἀτλαντικῆς συμμαχίας, τόσο καὶ ἀπομακρύνεται ἀπ’ τὴν Ἄγκυρα, πέραν τῆς ἀποτυχίας της στὴν Βόρεια Συρία καὶ στὸν Καύκασο, ὅπου εἶναι θέμα χρόνου ἡ ἀποκάλυψή τους. Ἡ ἔξοδος τοῦ Τσεσμὲ θεωρεῖται κόλαφος, καθὼς ἡ Ἀθήνα ἀπέφυγε, μὲ κατάλληλες διπλωματικὲς κινήσεις τὴν ἀνοικτὴ ἀντιπαράθεση. Ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ συρθεῖ στὶς μακρόσυρτες διερευνητικές, χωρὶς ἀποτέλεσμα…