Στὴν τακτικὴ τῆς διεθνοῦς αὐτονομίας του προβαίνει ὁ ἀραβικὸς κόσμος, ὡς ἀπάντηση τῶν παρεμβάσεων τῶν μεγάλων στὰ ἐσωτερικά του· ἤδη ἔχουν ἀποκατασταθεῖ οἱ στένες μεταξύ τους σχέσεις, ἐνῶ ἐνισχύεται ὁ ρόλος τοῦ Ἀραβικοῦ Συνδέσμου, ὡς συνεκτικοῦ τους κρίκου. Οἱ Ἄραβες δείχνουν, ὅτι ἔχουν διδαχθεῖ ἀπ’ τὶς ἐξαρτήσεις τους ἀπ’ τὶς ἀποικιακὲς καὶ ἄλλες δυνάμεις, κυρίως τοὺς Ἀμερικανοὺς ἢ τοὺς Σοβιετικοὺς μεταπολεμικά, κι ἐπιδιώκουν τὴν ἑνιαία ἀντιμετώπιση πλέον τῶν μεγάλων· ἀξιοποιοῦν καὶ τὴν ἄρδην μεταβολὴ τῆς διεθνοῦς συγκυρίας, μέσα στὸν πολυπολικὸ κόσμο, μὲ τὶς Ρωσία, Κίνα καὶ Εὐρώπη ὡς ἐναλλακτικὲς διεξόδους. Ἡ Αἴγυπτος ἀποκαθίσταται ὡς ἡγέτις δύναμίς τους, μὲ πρῶτο δεῖγμα τὴν προχθεσινὴ ἀπόφαση τοῦ Ἀραβικοῦ Συνδέσμου, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς Ἑλλάδος ὡς παρατηρητοῦ στὶς ἐργασίες του· ἀφορᾶ ἀναγνώριση τιμῆς πρὸς τὰς Ἀθήνας, ἐπειδὴ ποτὲ δὲν εἴμασταν ἀποικιακη χώρα καὶ διατηροῦμε φιλικὲς σχέσεις μαζί τους ἐπὶ χιλιάδες χρόνια.