Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν τουρκικῶν προκλήσεων ἀποβαίνει προέχον θέμα τῆς Εὐρωζώνης, πέραν τῶν τυχὸν παραδοσιακῶν σχέσεων Βερολίνου καὶ Ἀγκύρας· ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν γνωρίζει πλέον ἄριστα τὴν πλήρη διεθνῆ ἀπομόνωσή του, καθὼς καὶ ὅτι ὁ Τζὸ Μπάιντεν καὶ διάφοροι διεθνεῖς ὀργανισμοί, φαίνονται ἀνεκτικοὶ ἀπέναντί του, ὅπως κατὰ τῶν χημικῶν ὅπλων, ἀλλὰ δὲν ἔχει τὴν ἀνεση τῆς συνολικῆς καλύψεώς του. Ἔτσι, καταφεύγει στὴν πόλωση πρὸς τὴν Εὐρώπη, ὅπως μὲ τὴν διακοίνωση γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ EastMed, ἐπειδὴ θεωρεῖ τὴν περιοχὴ διελεύσεώς του, ὡς τουρκικὴ ΑΟΖ! στὴν πράξη, ἀπευθύνεται στὸ ἐσωτερικό του, ὡς ἐπίδειξη δυνάμεως, ἀλλὰ καὶ σὲ ἀνέξοδη συζήτηση μὲ τοὺς Εὐρωπαίους. Οἱ τελευταῖοι ὅμως ἔχουν συναίσθηση, ὅτι ὀφείλουν ἄμεση καὶ ἀποστομωτικὴ ἀπάντηση, ἐπειδὴ διαφορετικὰ χάνουν τὸ διεθνές τους κύρος· ὅπως συνέβη καὶ μὲ τὰ ἐμβόλια, εἶχαν ἐμπιστευθεῖ ἀγγλοσαξωνικὲς ἑταιρεῖες, ἀλλὰ οἱ κυβερνήσεις ἐπέλεξαν τὴν προκλητικὴ ἀπαξίωσή τους.