Στὴν σημασία τῆς ὑποτονικότητος στὴν πολιτικὴ ἀντιπαράθεση ἔχουν προχωρήσει οἱ ἔγκυροι παράγοντες ὅλων τῶν κομμάτων, ἀλλὰ τὸ ζητούμενο εἶναι ἡ ἐφαρμογή της· τὰ κυβερνητικὰ λάθη εἶναι ἐλάχιστα, ὅπως καταγράφονται, καὶ ἐπουσιώδη, σὲ σύγκριση μὲ τὰ ἀνάλογα τῶν ἄλλων χωρῶν στὴν περίοδο τῆς πανδημίας. Ἀλλά, ὁ Ναπολεοντίσκος φέρει τὸ κύριο βάρος τῆς εὐθύνης, ὄχι μόνο πρὸς τὰ εὐρύτερα στρώματα, στὰ ὁποῖα ἀποβλέπει γιὰ τὴν ἀνάκτηση, ἔστω καὶ μικροῦ μέρους τῶν ψηφοφόρων του στὴν τελευταία κάλπη, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν συσπείρωσή τους· ἡ τακτικὴ τῆς πολώσεως ὁδήγησε στὴν «περιθωριοποίησή» του, ἐνῶ ἡ καταδίκη ἐκ μέρους του τῆς τρομοκρατίας προκάλεσε εἰρωνικὰ σχόλια. Ἀπομένουν οἱ ἐπιπτώσεις τῆς δηλώσεώς του -ὄχι ὅτι συνέλαβαν ἐπί τῶν ἡμερῶν του τὸν Χριστόδουλο Ξηρό!- στὰ στελέχη του. Θὰ συμμορφωθοῦν αὐτὰ ἢ θὰ αὐτονομηθοῦν, ἔστω καὶ ὑπογείως; Εἶναι θέμα ἐξαρτήσεώς τους ἀπ’ τοὺς ὑπόγειους μηχανισμούς τους ἐπὶ μακρόν…