Ἡ σύλληψη δέκα μόνο ἀποστράτων ναυάρχων, ἀπ’ τοὺς 104 ποὺ ὑπέγραψαν τὴν ἐναντίον του διακήρυξη, ἀπ’ τὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, δὲν θεωρεῖται καθόλου τυχαία ἐνέργεια· στὴν πράξη ἔρχεται σὲ σύγκρουση μὲ τὸν σκληρὸ πυρῆνα τοῦ κεμαλικοῦ κράτους, τὸν στρατό, τὸν ὁποῖο εἶχε ἐφοδιάσει μὲ ἐξαιρετικὰ προνόμια ὁ ἱδρυτὴς τῆς συγχρόνου Τουρκίας. Οἱ διπλωματικοὶ παρατηρητὲς ἐκτιμοῦν, ὅτι, παρὰ τὴν κατάργηση πολλῶν ἀπ’ τοὺς κανονισμοὺς τοῦ Στρατοῦ, μὲ τὴν ἔνταξη τῆς ἰσλαμικῆς τελετουργίας στὴν ἐκπαίδευση τῶν ἀνδρῶν του, ἀπέχει πολὺ ἀπ’ τὸν πλήρη ἔλεγχό του· φυσικά, αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι εἶναι εὔκολο ἕνα νέο στρατιωτικὸ πραξικόπημα στὴν χώρα, ὅπως ἦταν κάτι τὸ σύνηθες ἐπὶ ὀγδόντα χρόνια, ἀλλὰ οὔτε ὅτι ἀποκλείεται. Τὸ κύριο πολιτικὸ στοιχεῖο εἶναι ἡ συρρίκνωση τῆς ὑποστηρίξεως τοῦ προέδρου, μόνο ἀπ’ τὸν ἰσλαμικὸ κόσμο· ὁ ἀστικὸς πληθυσμὸς τῶν μεγάλων πόλεων ἀπεχθάνεται τὸν ἰσλαμισμὸ καὶ ὑφίσταται τὴν καλπάζουσα ὕφεση…