Ἡ ἐπιτυχία τῆς κυβερνήσεως στὰ διεθνῆ, καὶ κυρίως στὰ ἑλληντουρκικὰ, καθιστᾶ πολὺ ἄσχημη τὴν πολιτικὴ προσγείωση τῆς ἀντιπολιτεύσεως, καὶ κυρίως τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ἡ ὁποία εἶχε ἐπενδύσει τὴν ἀντικυβερνητική της πολιτικὴ στὴν ἰδέα τῆς διστακτικότητος στὰ ἐθνικὰ θέματα· ταυτοχρόνως, ἀναδύθηκε ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ὡς ὁ κύριος ἄξων τῆς ἀμύνης μας, μὲ τὴν Ἀμερικὴ συμπληρωματική, παρ’ ὅλο ὅτι ἔχει ἀλλάξει ἡ στάση της ἀπέναντι στὴν Ἄγκυρα μὲ τὸν Τζὸ Μπάιντεν. Τοὺς δεκατέσσερες μῆνες τῆς τουρκικῆς προκλητικότητος, ἡ ἀντιπολίτευση στηριζόταν στὸ ἐπιχείρημα, ὅτι δὲν ὑπῆρχε σαφὴς στρατηγικὴ κατὰ τῆς Τουρκίας κι ἔλλειψη διεθνῶν συμμαχιῶν· δὲν εἶχαν ἄδικο, ὁ Ναπολεοντίσκος ἀγνοεῖ ἢ μᾶλλον δὲν καταλαβαίνει τὸ τί σημαίνει ἐπεξεργασία στρατηγικῆς κι ἐφαρμογῆς της μὲ τὶς κατάλληλες μεθόδους τακτικῆς στὸ ἐνδιάμεσο. Ὁ ἁπλὸς κόσμος ὅμως δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὶς θεωρητικὲς κατασκευές, παρὰ ἀρκεῖται στὴν αἴσθηση τῆς ὑπερηφανείας καὶ τῆς ἐθνικῆς μας ἀξιοπρεπείας.