Μὲ μετρημένα βήματα βαίνει ἡ Εὐρώπη στὴν τρικυμία τῆς ψυχροπολεμικῆς ἀμερικανικῆς τακτικῆς· δὲν τὴν ἀκολουθεῖ στὴν πολιτική της καὶ τηρεῖ ἀποστάσεις ἀσφαλείας, ἀπ’ τὶς ἀκραῖες ἐκδηλώσεις, ἀκόμη καὶ μελῶν της, ὅπως τῆς Τσεχίας καὶ τῆς Πολωνίας. Ὁ κατακλυσμὸς τῆς ἀτλαντικῆς προπαγάνδας ἔχει πνίξει τὸν δουλικό της τύπο -καὶ στὴν Ἑλλάδα περισσότερο κι ὡς προέκταση τῆς τραμποκομμουνιστικῆς περιόδου-, ἀλλὰ οἱ κυβέρνησεις καὶ οἱ λαοὶ δὲν πείθονται· τὸ ἀντίθετο μάλιστα διαφοροποιοῦνται ἀρκετὰ σαφῶς. Ἔτσι, στὸ οὐκρανικὸ ἐπέμειναν, Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Ἀγκέλα Μέρκελ, στὴν ἐπαναφορὰ τῆς συμφωνίας τοῦ Μίνσκ, μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῶν προέδρων, Ρωσίας καὶ Οὐκρανίας, μὲ ἀντιρωσισμό, μόνο σὲ ἐπίπεδο ὑπουργοῦ Ἀμύνης τῆς Γερμανίας, ὡς ἐξαρτημένης ἀπ’ τὸ ΝΑΤΟ γάρ. Ὁ ἐγκλωβισμὸς τῶν Εὐρωπαίων, δηλαδὴ τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, δὲν ἀποδίδει, ὁπότε ἡ Οὐάσιγκτον εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ στηριχθεῖ στὶς δικές της δυνάμεις, ἂν μάλιστα εἶναι ἀρκετὲς γιὰ τὴν πόλωση!