Οἱ ἀντιρρήσεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως, μὲ πρῶτον τὸν ΣΥΡΙΖΑ, στὸ ἐργασιακὸ νομοσχέδιο ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἄλλη ἐποχὴ στὴν ὁποία βρίσκονται, αὐτάρκεις στὸν σκοταδισμό τους· οἱ διαφωνίες γιὰ τὸ ὀκτάωρο καὶ τοὺς ὅρους ἐργασίας εἶναι οὐσιαστικὲς κι ἀφοροῦν τὶς ἰδεολογικές τους ἀγκυλώσεις. Βλέπουν τὰ ἐργασιακὰ μέσα ἀπ’ τὴν μαρξιστικὴ ἰδεολογία, ἂν καὶ κανένας τους δὲν ἔδειξε, ὅτι ἔχει κάνει καὶ ἁπλῆ ἀνάγνωση τοῦ Μάρξ, ἀλλὰ γνωρίζουν ἄριστα τὸν ρόλο τῶν συνδικάτων, δηλαδὴ τῶν ἐργατοπατέρων, τῶν ἀπαράτσνικων ἀλλιῶς, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἀνέδειξαν στὴν ἡγεσία τῶν κομμάτων τους καὶ στὴν ἐξουσία· ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία ὑπάρχει στὸ μυαλό τους, μόνο ὡς ἐμπόδιο καὶ παρεμπόδιση τῆς συντεχνιακῆς νομενκλατούρας. Οἱ ἀντεγκλήσεις ἀκολούθησαν ὡς φυσικὴ συνέπεια· ὁ Ναπολεοντίσκος γνωρίζει, ὅτι τοῦ ἀπόμειναν ὡς στελέχη ἐλάχιστοι ἐργατοπατέρες.