Ὁ πολιτικὸς διάλογος ἀλλάζει ριζικὰ κι ὅποιος ἀντέξει στὸν ἀνταγωνισμό· ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὴν πανδημία, σταδιακά, ὅπως σὲ κάθε λοιμό, μαζὶ μὲ τὸ ἄνοιγμα τῆς ἀγορᾶς, μὲ ὑπερεπαρκῆ ρευστότητα, ὅση σὲ οὐδεμία ἄλλη περίοδο, μετὰ ἀπὸ πόλεμο, καὶ ἡ ψηφιοποίηση τῆς ζωῆς, θέτουν ἄλλους ὅρους πολιτικῆς ἀναμετρήσεως στὰ κόμματα. Ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὸν ἐγκλεισμὸ καὶ τὸ ἄνοιγμα γίνονται ὁμαλά, σὰν νὰ ἦταν κάτι τὸ αὐτονόητο, μὲ τὸν λαὸ νὰ τὰ ὑποδέχεται μὲ ἐνθουσιασμό· ἐπιστρέφουν στὴν δουλειά τους μὲ ἄριστη ψυχολογία κι ἀποφασισμένοι νὰ κερδίσουν τὸν ἀγῶνα τους, ἐνῶ ἀξιοποιοῦν στὸ ἔπακρο τὴν ψηφιακὴ ὀργάνωση καὶ κερδίζουν ἐργατοῶρες καὶ ψυχαναγκασμὸ ἀπ’ τὶς παλιὲς οὐρὲς τῶν γραφείων. Αἰσθάνονται, ὅτι εἶναι ἄλλοι ἄνθρωποι καὶ δὲν ἀναγνωρίζουν τὸν ἑαυτό τους, ἐνῶ καὶ στὴν οἰκογένειά τους εἶναι εὐχάριστοι καὶ ζεστοί. Ἡ ἀντιπολίτευση, μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο πρῶτον, τοὺς θυμίζει τὴν καταπίεση τῆς γραφειοκρατίας.