Σὲ ἀλλαγὴ ὁδηγοῦνται οἱ νατοϊκὲς σχέσεις, μὲ ἄγνωστη τὴν μορφὴ τῆς νέας ἰσορροπίας Ἀμερικανῶν καὶ Εὐρωπαίων· ἡ μεταπολεμικὴ ἀπόλυτη ἀμερικανικὴ κυριαρχία παίρνει τέλος, ὅπως ἔδειξαν τὰ τελευταῖα γεγονότα, Ἀνατολικὴ Μεσόγειος, Λιβύη, Παλαιστινιακό, ἐμβόλια καὶ διανομή τους στὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Περισσότερο ὅμως μέτρησε ἡ συμφωνία, Γαλλίας, Γερμανίας καὶ Ἱσπανίας, γιὰ τὴν παραγωγὴ μαχητικοῦ ἀεροσκάφους πέμπτης γενιᾶς,ποὺ σημαίνει τὴν ἀποδέσμευση τῶν Εὐρωπαίων ἀπ’ τὰ ἀμερικανικά· στὰ πολιτικά, οἱ διαφορὲς εἶναι βαθύτερες, ἡ Εὐρώπη δὲν ἀποδέχεται τὴν ἐπιστροφὴ στὸ ψυχροπολεμικὸ μέτωπο, κατὰ Ρωσίας καὶ Κίνας, κι ἀναζητάει τὴν ἐπίλυση τῶν διαφορῶν μὲ διάλογο καὶ συναίνεση. Τὸ κρίσιμο ἐρώτημα εἶναι, ὅτι ἡ Οὐάσιγκτον, χωρὶς πόλωση, δὲν ἀντέχει τὸν οἰκονομικὸ ἀνταγωνισμὸ μὲ τὸ Πεκῖνο κυρίως, κι οὔτε ἡ Μόσχα εἶναι ἐξασθενημένη, ὅπως ἦταν πρὸ τεσσαρακονταετίας, ὅταν ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση γονάτισε στὸν πολεμικὸ ἀνταγωνισμὸ κι ὁδηγήθηκε στὴν διάλυσή της, μέσα σὲ λίγα χρόνια…