Ὁ Ναπολεοντίσκος κήρυξε καὶ ἐπισήμως τὴν πόλωση στὴν πολιτική μας ζωή, μὲ κατὰ μέτωπο ἐπίθεση στὸν Κυριάκο Μητσοτάκη καὶ ἐκστρατεία τῶν βουλευτῶν του στὸ λαό, γιὰ ἐξέγερσή του καὶ ἐπάνοδο στὴν ἐξουσία! ὡραῖα τὰ λόγια, ἀλλὰ οὐδόλως πειστικά, ἀφοῦ καὶ στὴν Κοινοβουλευτική του Ὁμάδα, τὰ χειροκροτήματα ἦταν ἀραῖα ἀραῖα. Εἶναι ἐμφανές, ὅτι ἐπιθυμεῖ τὴν ἔξοδό του ἀπ’ τὸ περιθώριο, καθὼς δὲν πείθει σὲ τίποτε καὶ οἱ ψῆφοι τῶν δημοσκοπήσεων, μᾶλλον ὀφείλονται σὲ λόγους ἀδρανείας, παρὰ συνειδητῆς ἐπιλογῆς· τὸ κόμμα του εἶναι διαλυμένο, χωρὶς κομματικὲς ὀργανώσεις, πλὴν τῶν παλαιοκομμουνιστῶν ἀπαράτσνικων, ποὺ κάθε ἄλλο παρὰ εὐνοοῦν τὴν συστράτευσή τους μὲ ἄλλους. Ὁ φόβος τῆς βεβαίας λογοδοσίας τὸν διακατέχει ἐμφανέστατα…