Ἡ ἄρνηση τοῦ Τζὸ Μπάιντεν, τῆς ἐπιστροφῆς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν στὴν Συνθήκη τῶν Ἀνοικτῶν Οὐρανῶν, ἤτοι τῆς ἐπιθεωρήσεως, μὲ ἀεροσκάφη τους, ἀπ’ τοὺς ἀντιπάλους τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἀποπυρηνηνοκοποιήσεώς τους, ἀλλάζει πολλὰ στὴν διεθνῆ συγκυρία· ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος εἶχε ὑποσχεθεῖ, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας, τὴν κατάργηση τῆς ἀποφάσεως τοῦ προκατόχου του, ἀλλὰ ἄλλαξε γνώμη. Τὸ πρόβλημα εἶναι, ἡ ἀνάγκη τῆς ὑποταγῆς τῶν δυτικῶν χωρῶν στὴν πολιτικὴ ἀντιμετωπίσεως Κινέζων καὶ Ρώσων· ἡ ἐπιλογὴ εἶναι στρατηγικὴ τοῦ βαθέως ἀμερικανικοῦ κράτους, ἐπειδὴ γνωρίζει, ὅτι αὐτονόμως οἰκονομικά, ἀδυνατεῖ ἀντιμετωπίσαι τὴν Κίνα καὶ στρατιωτικὰ εἶναι ἰσόπαλο μὲ τὴν Ρωσία. Τὸ πρόβλημά της εἶναι ἡ ἀδυναμία της καταστρώσεως μακροχρονίου προγράμματος ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς οἰκονομίας της καὶ τῆς παραγωγικῆς της ὑποδομῆς· οἱ ἔγκυροι παρατηρητὲς τῆς Οὐάσιγκτον ἐκφράζουν τὶς ἐπιφυλάξεις τους γιὰ τὰ τρία τρις δολλάρια τοῦ νέου προγράμματος, καθὼς προορίζεται γιὰ καταναλωτικὲς δαπάνες μόνο.