Ὁ προσανατολισμὸς τῶν ἀσιατικῶν χωρῶν, καὶ περισσότερο ὅσων ἐπέτυχαν τὴν καλύτερη ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας, ἑλκύει τὴν προσοχὴ τῶν δυτικῶν παρατηρητῶν· χάρις στὰ ἔγκαιρα μέτρα ἐπέτυχαν τὸν ἔλεγχο τοῦ λοιμοῦ καὶ τὴν διάσωση τῆς καλῆς διαθέσεως καὶ μαχητικῆς νοοτροπίας τῶν λαῶν τους, στὶς πρωτοφανεῖς αὐτὲς συνθῆκες γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἀποδείχθηκαν πιὸ δημοκρατικοί, ἀπ΄ τοὺς δημοκράτες Δυτικούς, οἱ ὁποῖοι ἔθεσαν τοὺς νεκροὺς τύπους ὑπεράνω τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, ξεχνώντας ἢ ἀγνοώντας, λόγῳ τῆς βιομηχανικῆς ἰδεοληψίας τους, ὅτι, ἡ δημοκρατία καὶ ἡ ἐλευθερία ἀφοροῦν τοὺς ζωντανοὺς ἀνθρώπους κι ὄχι τοὺς νεκρούς· ἔτσι μένουν ἀκόμη προσηλωμένοι στὶς πρὸ τριῶν αἰώνων ἰδεολογίες τους κι ἀδυνατοῦν καταγράψαι ἔστω τὶς διαστάσεις τῆς ψηφιακῆς ἐπαναστάσεως. Οἱ δεσμεύσεις τοῦ βιομηχανικοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἰδεολογικὲς οὐσιαστικά· εἶχε ἐπιτύχει τὴν βιομηχανικὴ ἐπανάσταση, ἀλλὰ ὡς μετάπλαση τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος, κατὰ τὸν Μὰξ Βέμπερ, ἀλλὰ ἀδυνατεῖ τὴν διάνοιξη νέων δρόμων.