Ἡ πολιτικὴ ἀντιπαράθεση, τῆς κυβερνήσεως καὶ τῆς ἀντιπολιτεύσεως, κινεῖται σὲ διαφορετικὸ μῆκος κύματος, ἀλλὰ μὲ τὸν ἁπλὸ κόσμο ξεκάθαρο στὶς ἀντιδράσεις του καὶ μὲ σαφέστατη ἐπίγνωση τῆς κρισιμότητος τῶν καιρῶν· ὁ Κυριάκος Μητστοάκης ἔχει καταγράψει τὴν εὐαισθησία τῶν πολιτῶν καὶ αὐτοὶ τὶς ἐπιλογές του, τὶς ὁποῖες καὶ ἀσπάζονται ὁμοφώνως σχεδόν, ὅπως δείχνουν οἱ δημοσκοπήσεις καὶ ἡ ἀποδοχὴ τῶν διαφόρων μέτρων. Τὸ μεγάλο πρόβλημα, τὸ ἔχουμε ξαναγράψει, εἶναι ἡ ἀντιπολίτευση καὶ κυρίως ἡ ἀξιωματική· ὁ Ναπολεοντίσκος κορυφώνει τὰς ὑλακάς του, χωρὶς διερεύνηση τοῦ ἐὰν ἔχουν αὐταὶ ἀπήχηση στὴν κοινὴ γνώμη καὶ περισσότερο στοὺς ψηφοφόρους του, πέραν τῆς μικρῆς ὁμάδος τῶν κομματικῶν ἀπαράτσνικων. Ἄλλωστε καὶ τὰ κορυφαῖα στελέχη του ἀρνοῦνται τὴν προάσπιση τῶν θέσεών του, τὶς ὁποῖες ἐγκαταλείπει στὴν λησμονιά, ἀναζητώντας ἄλλες· τὸν τόνο τῆς πολιτικῆς ἀντιπαραθέσεως τὸν δίδει πάντα ὁ ἰσχυρὸς ἀνήρ, δηλαδή, ὁ πρωθυπουργός, ὄχι τὰ παρατράγουδα.