Ἡ σιωπὴ τῆς ἀμερικανικῆς καὶ δανέζικης κυβερνήσεως, ὡς πρὸς τὴν κατασκοπία τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ καὶ τοῦ Νικολὰ Σαρκοζύ, ἔχει ἐντυπωσιάσει τοὺς εὐρωπαϊκοὺς πολιτικοὺς κύκλους· ὅταν τὸ ἔγκλημα εἶναι ὁλοφάνερο κι ὁ δράστης ἐπίσης, τότε ἡ σιωπή του δείχνει δύο πράγματα, τὴν ἔμμεση πλὴν σαφέστατη ὁμολογία τῆς ἐνοχῆς του, ἀλλὰ καὶ τὴν προσωπικὴ δειλία τῶν ἡγετῶν τους γιὰ ἀνάληψη τῆς εὐθύνης τῆς χώρας τους ἢ καὶ τῶν ἰδίων. Τὸ συμπέρασμα τῶν ἴδιων κύκλων εἶναι ἕνα, τὸ πῶς μπορεῖ ἡ τρίτη κυβέρνηση, κι ὄχι μόνο τὸ θύμα, νὰ ἐμπιστευθεῖ πλέον αὐτὴν τὴν χώρα; Ποιά εἶναι τὰ ἐχέγγυα, ὅτι θὰ τηρήσει τὸν λόγον της στὶς ὑπόλοιπες δεσμεύσεις της; Κανένα, εἶναι ἡ ἀπάντηση ὅλων· τὸ πῶς κυκλοφόρησαν αὐτὰ τὰ στοιχεῖα στὸν δανέζικο ραδιοφωνικὸ σταθμὸ εἶναι τὸ ζητούμενο ἀπ’ τὴν κυβέρνησή της· φαίνεται ὅτι κάποιοι συνειδητὰ ἀπαξιώνουν τὸ διεθνὲς κύρος της.