Οἱ νέες ἀποκαλύψεις τοῦ ἀρχιμαφιόζου κατὰ τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογάν, τὶς παραμονὲς μάλιστα τῶν συναντήσεών του στὶς Βρυξέλλες μὲ τὸν Τζὸ Μπάιντεν κι ἄλλους κορυφαίους ἡγέτες, καταδεικνύουν δύο πράγματα: πρῶτον, διαθέτει ἰσχυρότατη διεθνῆ κάλυψη, ἀπ’ τὸν Ἀμποῦ Ντάμπι, ὅπου ζεῖ σὲ πολυτελέστατο ξενοδοχεῖο, ὥστε νὰ μὴν τὸν φθάνει ἡ μακρὰ χεὶρ τοῦ Τούρκου προέδρου· δεύτερον, οἱ κατηγορίες, γιὰ σχέσεις τῆς τουρκικῆς κυβερνήσεως μὲ τὸν ὑπόκοσμο κάθε μορφῆς καὶ τὸ ἰσλαμικὸ κράτος, εἶναι βαρύνουσες καὶ ἀδιαμφισβήτητες. Κάποιοι ὁμιλοῦν, ὅτι ἔχει διασφαλίσει τὰ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα, μὲ τρόπο ἀκλόνητο, ἂν τυχὸν καὶ συμβεῖ κάτι στὸν ἴδιο· αὐτὸς εἶναι, προσθέτουν, ὁ λόγος ἄλλωστε, ποὺ ἡ Ἄγκυρα δείχνει νὰ τὰ ἔχει χαμένα. Δὲν ἔχει ὁ πρόεδρός της τὸ παλιὸ ἀγέρωχο ὕφος…