Ἡ ἄρνηση τῆς Γερμανίας, ὅπως καλέσει καὶ τὴν Ἑλλάδα, στὴν δεύτερη διάσκεψη γιὰ τὴν Λιβύη, μὲ τὸ δικαιολογητικό, ὅτι κινδύνευε τὸ ἀποτέλεσμά της, δὲν ἔπεισαν κανέναν, καὶ πολὺ περισσότερο τὴν Ἀθήνα, ἡ ὁποία διαμαρτυρήθηκε ἐντόνως· τὸ παρασκήνιο εἶναι γνωστό, ἀντέδρασε ἡ Τουρκία, ἐκμεταλλευόμενη τὴν ἀδράνεια ἢ ἐνδοτικότητα τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης πρὸ διετίας, μὲ τὴν σύμπραξη τῆς Βρετανίας καὶ τῆς Ἀμερικῆς, ἐνῶ ὁ Τζὸ Μπάιντεν ἐτήρησε τώρα σιγὴν ἰχθύος. Τὸ χειρότερο εἶναι τὸ παράδειγμα ποὺ δίδει ἡ καγκελάριος στοὺς τελευταίους μῆνες τῆς ἐξουσίας της· ἀντὶ τῆς ὑποστηρίξεως, μὲ κάθε τρόπο τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνότητος, ἐμφανίζεται ἐλαστικὴ ἔναντι τρίτων· ἀλλά, αὐτὸ ἀποτελεῖ προηγούμενο καὶ οἱ ἐξαγγελίες τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ, γιὰ ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική, κενές περιεχομένου. Οἱ διπλωματικὲς πληροφορίες ἀναφέρουν, ὅτι ἐκρίθησαν πολλά, μεταξὺ Οὐάσιγκτον κυρίως καὶ Βερολίνου, ὁπότε ὁ ἀποκλεισμὸς τῆς Ἑλλάδος ἐθεωρήθη, ὡς τὸ ἔλασσον τουλάχιστον προσωρινά!