Ἡ συμφωνία τῶν ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν τῶν Ἑπτὰ μεγάλων χωρῶν, γιὰ σταθερὴ φορολογία, 15%, τῶν κερδῶν τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν, θεωρεῖται σημαντικὸ βῆμα γιὰ τὴν παγκόσμια οἰκονομία· ἔτσι, περιορίζεται οὐσιαστικὰ ὁ ἀνταγωνισμὸς τῶν κρατῶν, γιὰ τὴν προσέλκυση ξένων ἐπενδύνσεων, μὲ χαμηλότερη φορολόγηση. Φυσικά, αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι προσαρμόζονται οἱ πολυεθινικὲς ἀμέσως καὶ εὐχαρίστως στὶς νέες συνθῆκες, ἀντιθέτως θεωρεῖται δεδομένο, ὅτι θὰ ἀναζητήσουν τὰ ὅποια παράθυρα καὶ παραθυράκια γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν καλύτερους ὅρους, αὐτὴ ἄλλωστε εἶναι ἡ φύση τους· ὅπως καὶ θὰ σπεύσουν πολλὲς κυβερνήσεις γιὰ τὴν παραβίασή της. Ἕνα ὅμως εἶναι γεγονός, ὅτι περιορίζεται κάπως ἡ ἀπόλυτη αὐθαιρεσία καὶ τίθενται κάποια ὅρια στὴν ἄσκησή της· οἱ ἑνότητες κρατῶν, ὅπως ἡ Εὐρωζώνη, ἐξασφαλίζουν εὐκολώτερη προσαρμογὴ τῶν πολυεθνικῶν στὴν ἀγορά τους, ἀλλὰ καὶ διευκολύνονται στὴν προσαρμογὴ τῆς ἑνιαίας πολιτικῆς τους στὶς διεθνεῖς συνθῆκες. Τὸ κριτήριο ὅμως παραμένει ἡ ἐθνικὴ πολιτικὴ ἑκάστου.