Οἱ χθεσινὲς συγκεντρώσεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως, κατὰ τοῦ ἐργατικοῦ νομοσχεδίου, ἦταν οἱ χειρότερες τοῦ εἴδους τους μεταπολιτευτικά· κυριολεκτικά, «τρεῖς κι ὁ κοῦκκος», μὲ εἰδικὲς ὁμάδες γύρω ἀπ’ τοὺς ἀρχηγούς, ἐνῶ οἱ φωτογραφίες δὲν εἶχαν βάθος. Ἰδιαιτέρως, στὸν Ναπολεοντίσκο ἦταν ἐμφανέστατη στὸ πρόσωπό του ἡ ἀπογοήτευση, καθὼς εἶχε διακηρύξει, ὅτι, «αὐτὴ ἦταν ἡ μητέρα ὅλων τῶν μαχῶν» κι ἡ ἀρχὴ γιὰ τὴν ἀνάκαμψη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ· ἐπιβεβαιώθηκε, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει ἀντιληφθεῖ τὸ ποιά εἶναι ἡ πραγματικότητα, στὴν ἐποχὴ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας καὶ τὴν ἑπομένη τῆς ἐξόδου ἀπ’ τὴν χειρότερη πανδημία τοῦ τελευταίου αἰῶνος. Ἡ σύγκρουση γιὰ τὸ ἐργασιακὸ νομοσχέδιο ἦταν χαμένη ἀπὸ χέρι, ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες ζοῦν στὴν καθημερινότητά τους τὴν νέα ἐποχὴ καὶ τὴν ἐκπλήρωση ὅλων τῶν ὑποχρεώσεών τους πρὸς τὸ δημόσιο, τὶς τράπεζες καὶ τοὺς ἄλλους, ἀπ’ τὸ γραφεῖο τους μὲ ἕνα κλίκ. Δὲν ἐπιστρέφουν στὸν Μεσαίωνα.