Ἡ δουλικότης τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν στὶς Βρυξέλλες πρὸς τὸν Τζὸ Μπάιντεν, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους ἡγέτες, ἀποκαλύπτει δύο τουλάχιστον πράγματα; Πρῶτον, τὸν πραγματικό του χαρακτῆρα, ὡς θρασυδείλου καὶ πονηροῦ ἀνατολίτη, ὁ ὁποῖος εὔκολα ἀλλάζει στάση, ἀναλόγως πρὸς τὶς συνθῆκες· δεύτερον, τὸν πανικό του, γιὰ σοβαρὲς ἐξελίξεις στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Τουρκίας, λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καὶ τῶν μεγαλοοθωμανικῶν σχεδίων του. Ἀπέναντι στὴν δυσαρέσκεια τῶν Ἰσλαμιστῶν στὸ ἐσωτερικὸ καὶ τῶν Ρώσων, ὡς πρὸς τοὺς S400 καὶ ἄλλες παραχωρήσεις, προτίμησε τὴν στήριξη ἀπ’ τὴν Ἀμερική· τὶς παραχωρήσεις του πρὸς τὴν Οὐάσιγκτον θὰ τὶς μάθουμε σὲ λίγες μέρες, ἀλλὰ φαίνεται ὅτι ἐλπίζει καὶ στὴν στήριξη τοῦ βαθέως ἀμερικανικοῦ κράτους. Ὅλα εἶναι ὑποθέσεις, φυσικά, καθὼς τὰ γεγονότα τρέχουν γρήγορα καὶ δὲν προλαβαίνονται.