Τὸ τριήμερον τῆς συζητήσεως τοῦ ἐργασιακοῦ στὴν Βουλὴ καὶ τῶν φαρσοκωμικῶν διαδηλώσεων στοὺς δρόμους τῆς πρωτεούσης, μὲ μοναδικὸ ἀποτέλεσμα τὴν ταλαιπωρία τῶν κατοίκων της, εἶχαν ἕνα καὶ μόνο ἀποτέλεσμα, τὴν δυσαναξεία ὅλων ἀπέναντι στὴν ἀντιπολίτευση· ἡ πολιτική μας δυναμικὴ εἶναι ἐντελῶς διαφορετική, καθὼς ἡ τεράστια πλειοψηφία τοῦ λαοῦ, μὲ ἕνα μεγάλο μέρος τῶν ψηφοφόρων της, ἔχει στραφεῖ δημοσίᾳ πλέον ἐναντίον της. Οἱ παρατηρήσεις τῶν σχολιαστῶν, εἶναι, «καὶ νὰ τοὺς εἶχε πληρώσει ὁ Μητσοτάκης, δὲν θὰ πετύχαινε τόσα!» Ὁ Ναπολεοντίσκος εἶναι ὁ μεγάλος χαμένος καὶ οἱ ἐργατοπατέρες ἀκολουθοῦν· ἀκόμη καὶ ἐπώνυμα στελέχη τῆς ἀριστερᾶς στρέφονται ἐναντίον τους, καθώς, «εἶναι ἀδιανόητο ἡ πολιτικὴ καὶ οἰκονομική μας ζωή, νὰ ἐξαρτᾶται ἀπ’ τὶς διαθέσεις μερικῶν ἑκατοντάδων συνδικαλιστῶν», λένε. Ἡ ΕΑΒ προβάλλεται ὡς κλασικὸ παράδειγμα, ἀρνοῦνται κάθε ἐπένδυση, ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων εὐρώ, ἂν δὲν τὴν ἐγκρίνουν! Προτιμοῦν νὰ εἶναι χρεωκοπημένη κι αὐτοὶ μονίμως κρατικοδίαιτοι.