Ὁ ρόλος τῆς Εὐρώπης στὶς καταιγιστικὲς ἐξελίξεις τῆς παρελθούσης ἑβδομάδος ἦταν ἀσαφής, ὅπως τουλάχιστον προβλήθηκε· ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ἐπεδίωκε τὴν ὑπαγωγή της στὸν ἀτλαντικὸ μανδύα, γιὰ ἑνιαῖο μέτωπο κατὰ Ρωσίας καὶ Κίνας, ἐνῶ ὁ ἴδιος διαπραγματευόταν προσέγγιση μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν, ὅπως φάνηκε προχθὲς στὴν Γενεύη. Οἱ Εὐρωπαῖοι διαφοροποιήθηκαν, ὡς πρὸς τὸ ἑνιαῖο μέτωπο, ἀλλὰ ὄχι ἐπαρκῶς, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀνάδειξη τοῦ ΝΑΤΟ, μὲ τὴν στήριξή τους, ὡς τοῦ ἀδιαλλάκτου στὶς διεθνεῖς σχέσεις καὶ κατὰ τῆς Μόσχας, ἐνῶ ὁ Τζὸ Μπάιντεν ἐμφανίσθηκε διαλλακτικὸς πρὸς τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν καὶ καταδίκασε τὴν ἐπιστροφὴ στὸν ψυχρὸ πόλεμο· ἡ διγλωσσία τῆς Οὐάσιγκτον εἶναι ἐμφανέστατη. Οἱ εὐθύνες βαρύνουν πρωτίστως τὸν γαλλογερμανικὸ ἄξονα, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπέδειξε ἐπαρκῆ τὴν παρουσία του καὶ παρασύρθηκε ἀπ’ τὶς ἀμερικανικὲς ὑποσχέσεις· στὶς εὐρωπαϊκὲς πρωτεύουσες συζητοῦνται εὐρύτατα τὰ γεγονότα κι ἀναδύεται ἡ ἀνάγκη αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας τους.