Τὴν ἀντεπίθεσή της, στὴν παλινδρόμηση τῆς Εὐρώπης στὸ ΝΑΤΟ, καθιερώνει ἡ περιοδεία τῆς Οὔρσουλα φὸν Ντερλάιεν, στὶς εὐρωπαϊκὲς πρωτεύουσες, γιὰ τὴν ἔναρξη ἐφαρμογῆς τοῦ Προγράμματος Ἀνακάμψεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, μετὰ τὸ πλῆγμα τῆς πανδημίας· οἱ Εὐρωπαῖοι γνώριζαν ἢ ὑποψιάζονταν τοὺς ἐλιγμοὺς τῆς Οὐάσιγκτον, γιὰ ἐγκλωβισμό τους σὲ ψυχροπολεμικὴ πολιτικὴ κατὰ τῆς Ρωσίας, ἐνῶ ἡ ἴδια προετοίμαζε τὸν διάλογο μαζί της. Τὰ περιθώρια ἀντιδράσεως, ἐντὸς τῆς ἀτλαντικῆς συμμαχίας, ἦταν ἐλάχιστα, διὰ λόγους ὁμοφωνίας τῶν σχετικῶν ἀποστάσεων, ὁπότε περιορίσθηκαν στὴν ἄμβλυνση τῶν ἐπιπτώσεών τους· τὸ Πρόγραμμα Ἀναπτύξεως ἀποτελεῖ στὴν πράξη τὴν οὐσιαστικὴ ἀπάντησή τους. Ὁ ἔλεγχος τῶν πιστώσεων εἶναι αὐστηρότατος καὶ ἡ παρακολούθηση τῆς χρηματοδοτήσεως ἀσφυκτική· ἡ Ἐπιτροπὴ ἔχει διδαχθεῖ πολλά, ἀπ’ τὴν ἀνεξέλεγκτη διάθεση τῶν εὐρωπαϊκῶν πιστώσεων καὶ τὴν κατάχρησή τους ἀπ’ τὶς ἐθνικὲς κυβερνήσεις, ὅπως τὸ ζήσαμε στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὸν σοσιαλισμὸ καὶ ἐμφανῆ τὰ ἀποτελέσματά του…