Τὸ πλῆρες ἀδιέξοδο τῆς ἀντιπολιτεύσεως, καὶ πρωτίστως τῆς ἀξιωματικῆς, ἐπιβεβαιώνεται σὲ ὅλο του τὸ μεγαλεῖο· ἡ πανωλεθρία στὸ ἐργασιακὸ νομοσχέδιο κι ὅσα ἀκολούθησαν μὲ τοὺς κρατικοδίαιτους ἐργατοπατέρες τῆς ΕΑΒ, ποὺ ἀδιαφόρησαν πλήρως γιὰ τὴν τυχὸν χρεωκοπία τῆς ἐπιχειρήσεως, καταδεικνύουν, μὲ τὸν πλέον εὔλογο τρόπο, τὴν αἰτία τῆς κακοδαιμονίας μας. Ἐπὶ σαράντα χρόνια, καὶ μετὰ τὸ περίφημο ἄρθρο 4 τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου, ποὺ ἀπαγόρευε στὴν πράξη τὶς ἀπεργίες καὶ παρεῖχε προνόμια πραγματικῆς ἐξουσίας στοὺς συνδικαλιστὲς τοῦ δημοσίου τομέως, ὅλα ἦταν ἐξαρτώμενα ἀπ’ τὴν καλή τους θέληση καὶ τὶς καλύτερες σχέσεις τους μὲ ἐξωγενεῖς παράγοντες· εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ τίθεται τὸ πρόβλημα στὴν πραγματική του διάσταση, κι αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη συνεισφορὰ Μητστοτάκη καὶ Χατζηδάκη. Ἀκόμη καὶ στελέχη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἐπικρίνουν δημόσιᾳ τὴν τακτικὴ τοῦ ἀρχηγοῦ τους καὶ τὴν νοοτροπία τῶν συνδικαλιστῶν του. Κάποτε ἔρχεται τὸ τέλος…