Ἡ προχθεσινὴ συνάντηση, Ἀγκέλας Μέρκελ καὶ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν στὸ Βερολίνο, θεωρήθηκε ὡς ἀπάντηση στὶς προηγούμενες εὐρωμερικανικὲς συναντήσεις κορυφῆς· οἱ δύο ἡγέτες ἀναγνώρισαν τὴν ἀνάγκη συμμαχίας μὲ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ἀλλὰ καὶ συνεργασίας μὲ Κίνα καὶ Ρωσία, παρὰ τὶς ὅποιες διαφορές, ἐπειδὴ πάγια θέση τῆς Εὐρώπης εἶναι ὁ διάλογος καὶ ἡ συναίνεση μὲ ὅλους. Στὸ παρασκήνιο, ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων προέβη στὴν ἐπανεκτίμηση τῶν διατλαντικῶν σχέσεων καὶ στὴν διαπίστωση, ὅτι ἦταν ἀδύνατη, ἡ τήρηση διαφορετικῆς στάσεως ἀπ’ τὴν ἀρχή· ἡ Οὐάσιγκτον εἶχε ἐξασφαλίσει τὴν συνδρομὴ τῶν σκανδιναβικῶν καὶ τῶν πρώην κομμουνιστικῶν χωρῶν, ἑταίρων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ὁπότε ἦταν δύσκολη ἡ ἐξασφάλιση ὁμοφωνίας. Μετὰ τὴν ρωσοαμερικανικὴ συνάντηση κορυφῆς τῆς Γενεύης καὶ τὴν συμφωνία τῶν δύο μεγάλων πυρηνικῶν δυνάμεων, ἀλλάξε ἡ στάση τῶν φίλων τῆς Ἀμερικῆς στὴν γηραιὰ ἤπειρο· διαπίστωσαν ὅλοι τους πλέον, ὅτι θεωροῦνται ὡς ἁπλᾶ μέσα τῆς ἐξωτερικῆς της πολιτικῆς.