Μετὰ τὴν ψήφιση τοῦ ἐργασιακοῦ νομοσχεδίου καὶ τοῦ τρόπου ἀντιδράσεως τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ τῶν συνδικάτων, οἱ τελευταῖες μεταρρυθμίσεις στὸν δημόσιο τομέα εἶναι αὐτονόητες· ἦταν γνωστὸ εἰς πάντας, ὅτι ἡ συντεχνιακὴ νοοτροπία δέσμευε ὅλες σχεδὸν τὶς ἀποφάσεις, κυρίως τῶν ὀργανισμῶν δημοσίας διοικήσεως καὶ τῶν ἐξαρτωμένων ἑταιρειῶν, ἀλλὰ ὅλα τὰ «ξεχνοῦσαν», ἐν ὀνόματι τῆς ἀριστερᾶς καὶ τοῦ παπανδρεϊκοῦ ὁλοκληρωτικοῦ κράτους. Τὸ ποτῆρι ὅμως ξεχείλισε κι ὁ κόσμος ἐξηγέρθηκε κατὰ τῶν προνομιούχων συνδικαλιστῶν καὶ ὀργάνων ἀνομοίων συμφερόντων, πλὴν τῶν ἐργατικῶν· ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νομοσχεδίου συνοδεύει τὴν ψηφιοποίηση τῆς χώρας καὶ τὴν ἀπεξάρτηση Ἑλλήνων καὶ ξένων ἐπενδυτῶν ἀπ’ τὴν μικρὴ θρᾶκα τῶν προνομιούχων. Ὅπως ἔγραψε ὁ ξένος τύπος, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἀπαλλάσσει τὴν Ἑλλάδα ἀπ’ τὰ δεσμὰ ποὺ τοῦ εἶχε ἐπιβάλλει πρὸ τεσσαρακονταετίας ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου· ἡ ταχύτης τῆς ἐφαρμογῆς προδιαγράφει τὴν ἀποτελεσματικότητά της. «Στὴν βράση κολλάει τὸ σίδηρο», λέει ὁ λαός.