Στὸ σημερινὸ Εὐρωσυμβούλιο, ἡ κατάσταση τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου εἶναι τὸ δεύτερο θέμα, μετὰ ἀπὸ ἐκεῖνο τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσία του· ἤδη στὸ πρῶτο ἔχουν κάνει σημαντικὰ βήματα ἀπεξαρτήσεως ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ κηδεμονία, μὲ πολὺ διπλωματικὸ τρόπο, ὅπως μὲ τὶς ἔρευνες κατὰ τῶν ἀμερικανικῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν καὶ τὴν διαφοροποίησή τους ἀπέναντι στὴν Ρωσία καὶ στὴν Κίνα, ὅπως κάνει ἡ Οὐάσιγκτον πρὸς τὴν πρώτη. Οἱ σχέσεις μὲ τὴν Τουρκία εἶναι τὸ ζέον ζήτημα, μὲ προτάσεις γιὰ ἀνανέωση τῆς συμφωνίας γιὰ τὸ προσφυγικό, ὑπὸ τὸν ὅρο τῆς τηρήσεως τῶν ὑποσχέσεών της, γιὰ ἀποφυγὴ προκλήσεων κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου, καὶ σεβασμοῦ τοῦ δικαίου τῆς θαλάσσης. Ἡ ἀνταπόκριση τῆς Ἄγκυρας δὲν εἶναι σίγουρη, ἂν καὶ βρίσκεται σὲ ἀπελπιστικὴ κατάσταση.