Οἱ παγκόσμιες οἰκονομικὲς ἀνακατατάξεις εἶναι ἀπόρροια πολλῶν συνθηκῶν καὶ δὲν ὁμοιάζουν σὲ τίποτε μὲ τὶς παλιὲς τῆς βιομηχανικῆς ἐποχῆς· ὁπωσδήποτε, παρουσιάζονται ἀλλαγὲς στὸν καταμερισμὸ ἐργασίας, ὅπως συνέβαινε πάντοτε, ὰλλὰ παλαιότερα ἀκολουθοῦσε τὴν λογικὴ τῆς ἐξειδικεύσεως τῆς παραγωγῆς ἐν σειρᾷ καὶ τῆς τελειοτέρας ἀποδόσεως τοῦ χειρός, ἐνῶ ἡ δημιουργικότης μετροῦσε δευτερευόντως, περιστασιακὰ καὶ ἀποσπασματικά. Μὲ τὴν ψηφιακὴ ἐπανάσταση, τὸν κύριο ρόλο διαδραματίζει ἡ δημιουργικότης τοῦ ἐργαζομένου, ἡ σκέψη του, κι ὄχι τὸ χέρι του· ὅσες κοινωνίες τὸ ἀντελήφθησαν ἐγκαίρως ἔχουν κάνει ἅλματα, ὅπως Κίνα, Νότιος Κορέα, καὶ Ἑλλὰς τὴν τελευταία διετία. Οἱ πρωτοπόρες τῆς προηγούμενης ἐποχῆς, Ἡνωμένες Πολιτεῖες πρωτίστως, δείχνουν, ὅτι ἀδυνατοῦν καταγράψαι τὶς ἐξελίξεις ἢ μᾶλλον, ὅτι ὁ λαός τους μένει προσκολλημένος στὶς παραδοσιακὲς ἀρχές του· παράδειγμα εἶναι ἡ ἀδυναμία ἐπεξεργασίας προγράμματος ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν ὑποδομῶν τους, ὁπότε ὁδηγήθηκαν στὴν ἀπαξίωση τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας, ὑστέρηση ποὺ δὲν καλύπτεται εὔκολα…