Τὰ τρέχοντα διεθνῆ γεγονότα ἐντυπώνονται στὴν συνείδηση τῶν λαῶν καὶ περισσοτέρο τῶν εὐρωπαϊκῶν, μὲ πρῶτο τὸν ἑλληνικό∙ ἡ ἄτακτος φυγὴ τῶν Ἀμερικανῶν ἀπ’ τὴν Καμποὺλ καὶ ἡ μακιαβελικὴ προδοσία τῶν Εὐρωπαίων, μὲ τοὺς Γάλλους στὴν αἰχμὴ τοῦ δόρατος, ὁδηγοῦν τοὺς πάντες στὴν ἐπανεκτίμηση τῆς ἀντιλήψεώς τους γιὰ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Ἡ κριτική μας, στὶς καθημερινὲς συντροφιές μας, στὰ καφενεῖα καὶ στὶς πλατεῖες εἶναι κοινή, ἀνυπόκριτος καταδίκη τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ ριζικὴ ἐπανεκτίμηση τῆς στάσεώς μας ἀπέναντι στὴν Ἀμερική, τὸ ὄνειρο ἄλλοτε ὅλων μας∙ ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, παρὰ τὰ ἐκκρεμῆ ἐθνικὰ θέματα, ἔδειξε ἐμπράκτως τὴν ὁλόθερμη ἀλληλεγγύη του πρὸς τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρόν, φιλοξενώντας τον τὴν Παρασκευὴ τὸ βράδυ, μὲ ξενάγηση στὴν Ἀκρόπολη. Ἀλλὰ ἀπουσιάζουν ἐντελῶς, τὰ ἀριστερὰ κόμματα καὶ ὁ πνευματικός μας κόσμος∙ δείχνουν σὰν νὰ ἐπικροτοῦν τὴν ὁλοκληρωτικὴ αὐτὴ νοοτροπία, ὡς ἐσωτερική τους ἔκφραση. Τελικὰ εἶναι πασιφανῶς ἀμερικανόδουλοι ἀμφότεροι.