Ἡ ἐνίσχυση τῆς δυναμικῆς ἑνότητος τῆς Εὐρώπης θεωρεῖται δεδομένη, μετὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Ὄλαφ Σὸλτζ στὴν καγκελαρία∙ ὅλοι οἱ ὑποψήφιοι ἔχουν ταχθεῖ ὑπὲρ τῆς ἑνιαίας εὐρωπαϊκῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς σὲ ἐντονώτερο βαθμὸ ἀπ’ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ. Μᾶλλον τοὺς εὐνοεῖ καὶ ἡ διεθνὴς συγκυρία, καθὼς οἱ ἀμερικανικὲς μεθοδεύσεις, κυρίως μὲ τὸ AUKUS καὶ τὴν συμπεριφορὰ τῶν Τεξανῶν ἐφίππων πρὸς τοὺς μετανάστες, ἔχουν ἐξοργίσει τὴν εὐρωπαϊκὴ κοινὴ γνώμη, ἀκόμη καὶ τῶν ἀτλαντόδουλων πρώην κομμουνιστικῶν χωρῶν∙ ἦταν πάντοτε ἡ Γερμανία, παρὰ τὴν κυρίαρχη οἰκονομική της θέση στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἡ πιὸ ἀνεκτικὴ στὶς ἀμερικανικὲς πιέσεις, λόγῳ τῆς παρουσίας τῶν στρατευμάτων τους στὸ ἐδαφός της καὶ τῆς παραδοσιακῆς ρωσοφοβίας. Ἡ πολιτικὴ στάση ὅμως τῶν Γερμανῶν ἔχει ἀλλάξει, μετὰ τὸ Ἀφγανιστὰν καὶ τὴν ἀπάτη κατὰ τῆς Γαλλίας στὰ ὑποβρύχια∙ καταλήγουν ὅλοι τους, ὅτι ἡ ἑνιαία εὐρωπαϊκὴ ἄμυνα εἶναι ἡ μοναδική τους λύση.