Ὁ διεθνὴς διάλογος, γιὰ οἱοδήποτε πρόβλημα, ἔχει καταστεῖ ἀρκετὰ δύσκολος, μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς AUKUS ἀπ’ τὶς ἀγγλοσαξωνικὲς δυνάμεις καὶ τὸ προκληθὲν βαθύτατο ἀτλαντικὸ ρῆγμα∙ ἡ Οὐάσιγκτον ὑπονόμευσε μόνη της τὶς δυνατότητες πρωτοβουλιῶν της σὲ διεθνῆ προβλήματα, ὡς ὑπερδυνάμεως καὶ ἐκφραστοῦ τοῦ ΝΑΤΟ καὶ δυτικοῦ κόσμου, μὲ τὴν Εὐρώπη ἀπὸ ἀρνητικὴ ἕως ἄκρως ἐπιφυλακτικὴ ἀπέναντί της. Στὰ οἰκονομικὰ ἡ κατάσταση εἶναι χειρότερη, ἐπειδὴ ὁ ἀνταγωνισμὸς μὲ τὴν Κίνα ἀποβαίνει εἰς βάρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἐνῶ δὲν τὴν ἀκολουθοῦν καὶ οἱ περισσότερες ἀσιατικὲς χῶρες∙ οὐδέποτε στὴν μεταπολεμικὴ περίοδο βρέθηκε σὲ τέτοιου βαθμοῦ ἀπομόνωση ἡ Ἀμερική, οὔτε κἂν κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ προηγουμένου προέδρου. Ἡ ἀδυναμία λογοδοσίας στὴν εἰσβολὴ στὸ Κογκρέσσο καὶ ἡ κακομεταχείριση τῶν μεταναστῶν ἀφαιροῦν καὶ τὶς τελευταῖες μάσκες τοῦ κύρους της. Καὶ τὰ προβλήματα εἶναι συνεχῆ, μὲ τὸν Ταχὶπ Ἐρντογὰν ἀκόμη ἀποθρασυνόμενο, σὲ κατηγορίες ἐναντίον της.