Τὰ ἐπεισόδια στὴν Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης, καὶ μάλιστα στὴν κορύφωση τῆς πανδημίας, δείχνουν, ὅτι δὲν εἶναι αὐθόρμητα, ἀλλὰ ἑτεροκίνητα, μὲ ἀρκετὲς ἐνδείξεις ἀλληλοδιεισδύσεως τῶν ἀντιμαχομένων∙ οἱ κατηγορίες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ ὑποκίνηση τῆς ἀκροδεξιᾶς καὶ ἐκείνης ἐναντίον του, μὲ κοινὸ παρανομαστὴ τὶς ἐπιθέσεις κατὰ τῆς κυβερνήσεως, ὅτι ἀδυνατεῖ ἐπιβάλλειν τὴν τάξη, λένε πολλὰ καὶ θυμίζουν τὴν πρόσφατη ἐποχὴ ἐμφανοῦς συγκυβερνήσεώς τους. Ὁπωσδήποτε οἱ διασυνδέσεις σὲ μαθητικὸ ἐπίπέδο εἶναι εὔκολες, καθὼς τὰ μυαλὰ τῶν παιδιῶν πετᾶνε, καὶ καλὰ κάνουνε, ἀλλὰ μέχρις ἑνὸς σημείου, ἐπειδὴ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα εἶναι καὶ εὐθύνη τῶν γονέων∙ ὁ περιορισμός τους σὲ μία μόνο συνοικία ἐνισχύει τὶς ἐκτιμήσεις μας, ὅπως καὶ τὴν διαπίστωση, ὅτι εἶναι σποραδικὴ ἡ ἐπιρροὴ τῶν δύο ἄκρων στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Ἄλλωστε, ἡ ἐκκαθάριση τῶν περιοχῶν ὑπογείων διασταυρώσεών των, Ἐξάρχεια, Πανεπιστήμια, τοὺς ἐξωθεῖ σὲ περιθωριακὰ κέντρα γιὰ τὴν στενώτερη συνεργασία τους, ὅπου ἐκτίθενται…