Πρὸς τὸν Ὄλαφ Σόλτζ, ὡς καγκελάριο τῆς Γερμανίας, τείνουν ὅλες οἱ πολιτικὲς ἐκτιμήσεις καὶ μᾶλλον σύντομα ἀναμένεται ὡς γεγονὸς τὸ τριμερὲς σχῆμα, Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι καὶ Φιλελεύθεροι∙ ὁ ἀντίπαλός του, Ἀρμὶν Λάσετ, χάνει, καθὼς καὶ στοὺς Χριστιανοδημοκράτες τίθεται θέμα παραμονῆς του στὴν προεδρία τοῦ κόμματος. Φυσικά, οἱ διαπραγματεύσεις, γιὰ τὴν διανομὴ τῶν ὑπουργείων καὶ τὶς βασικὲς πολιτικὲς ἀρχές, προβλέπονται σκληρές, ἀλλὰ ὄχι καὶ πολὺ χρονοβόρες, καθὼς τὰ διεθνῆ προβλήματα καὶ ἡ ἀπειλὴ πληθωρισμοῦ, λόγῳ τῆς ἐκτινάξεως τῶν τιμῶν τῆς ἐνέργειας, ἀπαιτοῦν τὴν ὕπαρξη ἰσχυρᾶς γερμανικῆς κυβερνήσεως∙ ὁ ρόλος τοῦ Βερολίνου στὴν Εὐρώπη ἀναδεικνύεται ὡς πλέον καθοριστικός, στὰ πλαίσια τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος. Ἡ ἑλληνογαλλικὴ συμμαχία συνεπάγεται τὴν σύντομη ἀποδοχὴ τῆς ἑνιαίας εὐρωπαϊκῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς∙ αὐτὸ δὲν γίνεται, μὲ ὑπηρεσιακὸ καγκελάριο, ἔστω κι ἂν εἶναι ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ. «Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί», εἶναι τὸ νέο εὐρωπαϊκὸ πολιτικὸ δόγμα.