Ὁ Τζὸ Μπάιντεν φαίνεται, ὅτι δύσκολα πολύ, ἂν τὸ πετύχει τελικά, σχολιάζουν οἱ κακὲς γλῶσσες, θὰ ἐπιτύχει τὴν ἐλάφρυνση τουλάχιστον τῆς ἰσχυρᾶς πιέσεως τῶν ἐσωτερικῶν προβλημάτων του∙ αἰτία θεωροῦν τὴν ἀπουσία πυγμῆς ἀπ’ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας καὶ τὰ πολλὰ λάθη στὴν συνέχεια. Ἡ ἀδυναμία του τοῦ νὰ πείσει τὸ Κογκρέσσο, γιὰ ἔρευνα τῶν ὑπαιτίων τῆς αἱματηρᾶς εἰσβολῆς σὲ αὐτό, εἶναι τὸ πρῶτο∙ ἀκολουθοῦν, ἡ ταπεινωτικὴ ἀποχώρηση ἀπ’ τὴν Καμπούλ, ἡ ἀπάτη κατὰ τῆς Γαλλίας γιὰ τὰ ὑποβρύχια, ἡ βάρβαρη μεταχείριση μεταναστῶν στὸ Τέξας, χωρὶς ἀπονομὴ δικαιοσύνης, ἡ ἀνταρσία πολλῶν πολιτειῶν γιὰ τὴν νομιμοποίηση τῶν ἀμβλώσεων, ἡ συνέχιση τῶν φυλετικῶν ἐπεισοδίων καὶ τῶν θυμάτων ἐνόπλου βίας καὶ ἡ ἔγκριση ρυθμίσεως τοῦ ὁμοσπονδιακοῦ χρέους. Ὅλα αὐτὰ παλαιότερα δὲν μετροῦσαν, καθὼς ἡ διεθνὴς κοινότης τὰ δεχόταν, ἀλλὰ ἡ Ἀμερικὴ ἔχασε τὸ κύρος της κι ὅλα ξεψαχνίζονται…