Ἡ 63η ἑλληνοτουρκικὴ συνάντηση στὴν Ἄγκυρα ἦταν καθαρὰ τυπική, μὲ τὸ ἀνακοινωθὲν ἀνάλογο, «ἔγινε ἡ συνάντηση»∙ ἡ ἑπόμενη ἀναμένεται στὴν Ἀθήνα, ὅταν γίνει καὶ μᾶλλον ἀναλόγου ἀποτελέσματος. Ἡ Τουρκία, πάντως, συνέχισε τὶς προκλήσεις της καὶ κατέθεσε στὴν Γραμματεία τοῦ ΟΗΕ ὑπόμνημα, ἰσχυριζόμενη, ὅτι δὲν εἶναι νόμιμη ἡ ἑλληνικὴ κυριαρχία στὰ νησιὰ τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου∙ πρὸς τοὺς Εὐρωπαίους μᾶλλον ἀπευθύνεται, διότι γνώριζε, ὅτι ἡ σύσταση εὐρωπαϊκοῦ στρατοῦ, μὲ τὴν ἑλληνογαλλικὴ συμφωνία συμμαχίας ὡς πρῶτο βῆμα, κερδίζει ἔδαφος, καθὼς συμφώνησε ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν 27, ὁπότε ἑδραιώνεται ἡ προστασία τῶν συνόρων μας ὡς εὐρωπαϊκῶν. Ἤλπιζε ὁ σουλτάνος, ὅτι δὲν θὰ γινόταν αὐτὸ ἀπ’ τὴν Ἰταλία καὶ Ἱσπανία, λόγῳ οἰκονομικῶν συμφερόντων, ἀλλὰ αὐτὲς ἦταν οἱ πρωτοπόρες στὸ θέμα.