Ἡ ἀποδοχὴ τῆς ἑλληνογαλλικῆς συμμαχίας εἶναι πάνδημη καὶ θυμίζει τὶς ἐποχὲς ἀνατάσεως τοῦ γένους, τοῦ ’21, Βαλκανικῶν πολέμων, 1940 καὶ τέλους τῆς δεκαετίας της∙ αἰσθάνεται ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ὅτι, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν νεώτερη ἱστορία του, ἔχει δίπλα του κάποια μεγάλη δύναμη, ἐνῶ πρωτοστατεῖ καὶ στὴν πολιτικὴ ἕνωση τῆς Εὐρώπης. Ἡ ἄρνηση ἀποδοχῆς της ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο χρήζει βαθυτέρας ἑρμηνείας∙ ὁπωσδήποτε εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς νοητικῆς του στερήσεως καὶ τῆς κλειστῆς ἀριστερῆς νομενκλατούρας γύρω του, ὅπως καὶ τῶν ἀτλαντικῶν του ἐξαρτήσεων τὶς ὁποῖες ἐπιβεβαιώνει ἡ ἀναφορά του στὰ φέρετρα τοῦ Σαχέλ. Τὰ ἴδια ἔλεγε κι ὁ Μπόρις Τζόνσον, γιὰ τοὺς ξένους ἐργάτες κι ἔμεινε ἀπὸ βενζίνη καὶ τρόφιμα…